Kuc szetlandzki

Przypuszcza się, że kuc szetlandzki pochodzi od skandynawskich kuców z tundry, zamieszkujących rejony wolne od lodów w Europie Północnej w dolnym holocenie. Kuce te były z pewnością przodkami norweskich czarnych kuców z Lofotów, które obecnie już wyginęły. Rasa ta była wprowadzona na Szetlandy przed trzema tysiącami lat przez norweskich kolonistów. Ostry klimat tych wysp spowodował ukształtowanie się rasy najmniejszych i najbardziej krępych na świecie kuców. Szczątki tych koników pochodzą z VI w.p.n.e. Następnie zawędrowały w różne części świata. Wysokość w kłębie wynosi 81 – 102 cm. Jego głowa jest mało elegancka, zwykle o prostym profilu. Szyja jest krótka, wysoko osadzona, muskularna. U ogierów występuje wyraźny grzebień na szyi. Grzbiet jest krótki, lędźwie bardzo muskularne, ogon nisko osadzony. Kończyny są krótkie i silne, obwód nadpęcia wynosi 17-18cm. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, sprawia to, że jego sylwetka wydaje się jeszcze bardziej przysadzista niż jest w rzeczywistości. Jest to koń masywny o mocnym kośćcu, bardzo silny i wytrzymały. Szetland jest jednym z najsilniejszych koni tej wielkości. Grzywa, grzywka i ogon są bardzo obfite. Latem okrywa włosowa jest gładka i twarda, zimą występuje obfity podszerstek. Najczęściej spotykane maści to: kara, karosrokata, kasztanowato srokata, dość często spotykane są konie maści gniadej i kasztanowatej. Szetlandy słyną z długowieczności, płodności i niewielkich wymagań. Ich mały wzrost sprawia, że mogą być używane tam, gdzie duże konie nie mają racji bytu, np. w kopalniach i w winnicach. Są to konie bystre, wytrwałe w pracy, ale czasem niezbyt uległe. Niegdyś używane były jako konie juczne, wierzchowe, a nawet zaprzęgowe. Obecnie są znakomitymi końmi cyrkowymi, a także popularnymi wierzchowcami dla dzieci.