Lewada

LEWADA
Lewada i pezada stanowią podstawę elementów szkoły nad ziemią. Do XIX wieku koni nauczano jedynie pezady. Zadaniem konia było uniesieni przednich nóg, przy obniżonym zadzie i zgiętych tylnych zadnich nogach, tak aby kłoda znajdowała się nad ziemią. Dopiero w XX wieku niższe uniesienie ciała konia nad ziemią i pozostawienie w takiej pozycji przez kilka sekund nazwano lewadą. W lewadzie kąt miedzy ziemią z ciałem konia nie może przekraczać trzydzieści stopni. Lewada jest o wiele trudniejsza niż pezada, ze względu na mocne zgięcie stawów biodrowych, kolanowych i skokowych. Wymaga też od konia więcej siły i lepszej równowagi. Poza tym w lewadzie koń osiąga najwyższy stopień zebrania. Aby móc pozostać w wyżej opisanej pozycji około czterech sekund, koń musi nauczyć się mocno podciągać przednie nogi, tak by stawy pęcinowe znajdowały się możliwie blisko łokci, gdyż tylko wtedy będzie mógł utrzymać równowagę.

OD PIAFFU DO LEWADY
Koń może wykonać lewadę właściwie tylko z bardzo energicznego piaffu. Jednakże nie tylko energia piaffu ma tutaj decydujące znaczenie, lecz też idealne wykonanie lewady. Ćwiczenie zaczynamy od piaffu, w którym koń ma zaokrąglony grzbiet, obniżony zad i proporcjonalnie głęboko podstawione zadnie nogi, znajdujące się na linii bioder. Taka pozycja grzbietu i zadu umożliwia mu uniesienie przodu, podparcie szyi na ręce jeźdźca i przejęcie na tył tak dużego ciężaru, że będzie mógł swobodnie i wysoko unieść przednią część ciała. W przypadku złego piaffu mamy do czynienia z sytuacyjną przeciwną; grzbiet jest wprawdzie napięty, ale zapadnięty, a zadnie nogi nie podstawione, lecz ściśnięte, w ruchu unoszące się do tyłu. Tak więc uniesienie przednich nóg z tej pozycji staje się niemożliwe.

W RĘKU
Konia siodłamy, kiełznamy i wypinamy do pracy w ręku.Rozpoczynamy pracę w piaffie, w którym koń powinien przyjąć prawidłową postawę i kroczyć z niewielkim przesunięciem do przodu. Następnie zachęca się konia do jeszcze mocniejszego podstawienia zadu, dotykając go batem pod stawami skokowymi. Równocześnie pomocnik trzymając wodzę przymocowaną do kawecanu prowokuje konia do uniesienia barków, a następnie podniesienia przednich nóg i ich zgięcia w nadgarstkach. Konie, które mają problem z tym rodzajem ćwiczenia, można zachęcić do podniesienia przodu, delikatnie pukając je batem w przednie nogi. Jeśli koń wykona nawet najmniejszy ruch przypominający lewadę ( nie stawanie dęba ), natychmiast należy przerwać ćwiczenie i wyraźnie go nagrodzić. W dalszym ciągu treningu można stopniowo zwiększać wymagania. Szczególnie ważne jest, by to trener, a nie koń określał czas trwania lewady. Niektóre konie mają tendencję do zbyt wysokiego podnoszenia przednich nóg. Korekta polega na niższym wypięciu konia oraz ostrożnym, niższym przytrzymaniu głowy wodzą przypiętą do kawecanu, w momencie unoszenia się konia do góry. Początkowo lewadę, podobnie jak piaff, należy wykonywa przy ścianie, co zapobiegnie wypadaniu zadem.

POD JEŹDŹCEM
Jeśli koń nauczył się pewnie wykonywać lewadę w ręce, można zacząć wykonywać to ćwiczenie pod jeźdźcem. Na początek ćwiczenie przy ścianie, które ma funkcję pomocniczą i zapobiega skrzywianiu się konia. Jeździec wykonuje lewadę z dobrego piaffu, oddziałując obiema łydkami, przesuwa zadnie nogi konia głęboko pod jego środek ciężkości i lekko podnosi ręce, dając mu sygnał, by oderwał nogi od ziemi. Ponieważ koń nie może się uwolnić od ręki jeźdźca, działając nią należy zachować szczególną ostrożność. Ustawienie głowy i kontakt muszą być takie same jak wykonanie ,,okrągłej" lewady, przy zachowaniu okrągłej górnej linii konia. Jeśli koniowi udało się chwilę ustać w lewadzie, powinien opuścić nogi z taką samą lekkością, z jaką je uniósł, gdyż mocne uderzenie nie jest zgodne z klasycznymi zasadami, a następnie kontynuować pracę w piaffie. Jeździec musi uważać, by ciężar jego ciała nie powodował zakłóceń w przebiegu ćwiczenia. W przypadku zbyt mocnego pochylenia tułowia do przodu koń traci równowagę i nie może dostatecznie długo ustać na zadnich nogach. Każdy jeździec powinien wykonywać lewadę na głębokim wydechu, dzięki czemu głębiej siada w siodło i mocniej obciąża zad konia. Tułów jeźdźca powinien być zawsze ustawiony prostopadle do linii podłoża. Idealnie wykonana lewada to niezbędny początek pracy przy dalszych elementach szkoły na ziemią.

Artykuł jest napisany dla osób które nie wiedzą co to jest lewada i ja się ją wykonuje.Wiedzę zaczerpywałam z książki pt. Ujeżdżenie, znakomitego jeźdźca i autora Stefana M. Radtke