Moje studia na UWM zootechnika

Pierwszego sierpnia wyjechałam razem z tatą i siostrą do Olsztyna, aby złożyć podanie do akademika. Podróż na Mazury jest sama w sobie piękna, ale gdy jedziesz w takiej samej pozycji przez 225 km, jest ona wyczerpująca.

Podczas podróży rozglądałam się za ośrodkami jeździeckimi. Kiedy dotarłam już pod akademik byłam tak zdenerwowana, że z początku szłam jak we śnie do drzwi pokoju 34A. Złożyłam wniosek, ale potrzebna jeszcze była decyzja o przyjęciu, więc musieliśmy się cofnąć do dziekanatu i wyciągnąć tą decyzję. Oczywiście w dziekanacie jeszcze bardziej się zdenerwowałam, bo okazało się, że nie ma mnie na liście.

-Ale w internecie pisało, że jestem przyjęta.- tłumaczyłam.
-Pani na pewno jest na Bioinżynierii Zwierząt?
-Tak. Na kierunku zootechnika.
-No to trzeba było od razu mówić. I niech się pani nie denerwuje, przecież nikogo nie zabiłyśmy- uspokajały mnie panie w sekretariacie.

Na szczęście po otrzymaniu tych dokumentów zdenerwowanie już nie dawało się we znaki jak wcześniej. Wróciliśmy znów pod akademik, ale gdy wchodziliśmy coś mi mignęło za drzewami. Schyliłam się, patrzę, a tam po drugiej stronie jeziora o nazwie Stary Dwór są KONIE! Oczywiście jak to ja, zaczęłam krzyczeć ze szczęścia, że udało mi się je zobaczyć.
-Idziemy?!-spytałam się siostrze i tacie.
-Ale najpierw może złożysz te dokumenty.-obudziła mnie siostra.
-No, no, ale później idziemy.- powiedziałam.

Już z daleka słyszałam rżenie koni i ich pochrapywania. Wycieczka przez zroszoną trawę nie za bardzo przypadła mi do gustu (miałam japonki na nogach), ale ja musiałam je choć zobaczyć. Za drzewami był o pastwisko, ale problemem był stok. Nie mogłam zejść niżej, ale najważniejsze, że przez 9 miesięcy będę codziennie patrzeć na pasące się konie po drugiej stronie jeziora.

Piszę o tej przygodzie w celu zaproszenia na Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, ale również dlatego, żeby uświadomić Was, że marzenia się spełniają. Trzeba tylko do nich wytrwale dążyć :)