Moje życie zaplecione w końską grzywę

Wczoraj wybrałam się na konie. Dzień nie zapowiadał się ładny, pogoda była do bani, zimno. Już o 9 rano byłam w stajni. Poszłam do Pana Mariusza po klucze do siodlarni, wzięłam wiadro ze szczotkami i ruszyłam w stronę boksów koni. Po drodze przywitałam się z pozostałymi rumakami i dotarłam do Regranda. Wyczyściłam go, osiodłałam i wybrałam się w teren. Wzięłam też ze sobą aparat fotograficzny bo chciałam zrobić kilka zdjęć i stajennego psa. Pojechałam.

Regrando to koń dla którego rano warto wcześnie wstać, warto wyjść z domu kiedy pada, po prostu daje mi siły do działania. Choć nie jest moją własnością (nie jestem jego właścicielem) strasznie się do Myszy przywiązałam.

Galopowałam galopowałam i nie mogłam Regranda zatrzymać. Kocham to! Tą siłę i potęgę! Z jednej strony logika mówiła, żebym zwolniła, że to niebezpieczne a z drugiej coś szeptało do ucha, żeby przyspieszyć. Pies został daleko z tyłu a ja cwałowałam leśną dróżką! Było cudownie!
W trakcie stępa zrobiłam kilka zdjęć ale żadne z nich nie sprostało moim wymaganiom. Jednak trudno jest zrobić dobre zdjęcie pilnując konia (żeby stał albo spokojnie szedł) i krzycząc na psa, żeby nie szczekał bo jesteśmy w miejscu, w którym nas nie powinno być! :)

Wróciłam szczęśliwa do stajni a potem do domu. Długo myślałam o tym dniu i stwierdziłam, że bez koni moje życie było by puste! Życzę wszystkim by mieli okazje poznać co to miłość do zwierzęcia, do konia!!!!!