Mowa końska

Konie to zwierzęta ciche, porozumiewające się poprzez mimikę, postawę ciała i ruch. Między sobą rozróżniają się głównie po zapachu. W ten sposób konie oceniają również nowicjusza. Dysponują wystarczającą liczbą wyrazistych znaków ostrzegawczych, które rozumie także człowiek. Najbardziej charakterystyczne to stulone uszy. Pamiętam, jak mój Gordon był wprowadzony do stada. Był takim nowicjuszem. Wszystkie konie szły na niego ze stulonymi uszami, goniły go. Po miesiącu, hierarchia się ustaliła.

A więc pozycja uszu:
- Uszy skierowane do przodu - ciekawość bez obawy.
- Położenie środkowe uszu z tendencją do przodu - stan normalny.
- Uszy położone do tyłu - wyraźne ostrzeżenie dla człowieka, lub innego konia.
- Uszy sztywne - uczucia niemiłe oraz strach.
Nierozgryzioną zagadką są uszy obwisłe, luźno kołyszące się z góry na dół.

Kiedy spotykają się dwa konie, to wystarczy gra ich ciał, aby zademonstrować swoją pozycję w hierarchii stada. Konie wykazują przychylne usposobienie do siebie przez cierpliwość oraz wzajemne dotykanie. Także chętnie razem, głowa przy głowie, skubią trawę. Ulubionym zajęciem zaprzyjaźnionych koni jest drapanie się zębami, rozczesywanie grzywy, czy podskubywanie zadu albo kłębu. Tylko wśród dobrze zaprzyjaźnionych koni można zauważyć jak jeden wykorzystuje poruszający się ogon drugiego do odganiania much. Gdy konie są poruszone wydają wtedy odgłosy zadowolonego parskania i cichutkiego powitalnego rżenia.

Inne znaki:
- Zamiatanie ogonem i grzebanie nogami - koń jest zdenerwowany albo po prostu gryzą go owady.
- Ogon wciśnięty miedzy pośladki - zwierzakowi jest zimno lub za chwilę kopnie
- Ogon uniesiony - koń jest podniecony
Przyspieszone tętno, oddech, chrapanie i pokazywanie białek oczu - objawy lęku