Najdawniejsze konie

Koń jaki jest każdy widzi. To słowa Benedykta Chmielowskiego, który uznał konia za zbyt oczywiste stworzenie, aby poświęcić mu chwilę uwagi. Ja jednak postanowiłam się nieco zagłębić w "to" zagadnienie. Może profil moich studiów mnie trochę spaczył, ale przez nie zauważyłam, że KOŃ jest bardzo wdzięcznym tematem również i w sztuce. Brzmi to może patetycznie, ale bynajmniej nie jest to nudne jak może się wydawać.

Do rzeczy. Najstarsze przedstawienie konia jakie zna ludzkość to oczywiście prehistoryczne wizerunki w jaskini Lascaux. Ludzie już przed wiekami znali te piękne stworzenia i zachowali ich wizerunki. Chcąc odpowiedzieć na pytanie dlaczego?, trzeba przestawić swój tok myślenia z "naszego" na "ich". Wieki temu człowiek był równorzędną częścią przyrody co każda inna istota. Nie było wielkich domów, które zapewniały schronienie. Nie było pieniędzy za, które mogli by kupić sobie to co potrzebują. Aby przetrwać musieli grać w tą samą grę co reszta. Musieli polować, aby przetrwać.

Człowiek prehistoryczny jednak wierzył, że przez pewne specyficzne rytuały, dzisiaj nazwalibyśmy to modły, może postawić się w dogodniejszej sytuacji. Malując wizerunki za pomocą najprostszych pigmentów, które zostawiały ślady na skale, próbował unaocznić sylwetki zwierząt, na które polował. Sądził, że skoro stworzył wizerunek zwierzęcia zdobył jego duszę. Dzięki temu łatwiej będzie mu je upolować. W taki sposób znalazł swój sposób na przetrwanie.

Koń stał pośród szeregu licznych zwierząt na które ówcześnie polował człowiek. Już od najdawniejszych czasów koń stał u boku człowieka. Wtedy po przeciwnych stronach jako walczący o przetrwanie. Z czasem człowiek zaczął dostrzegać w koniu inne korzyści, ale o nich później. Póki co człowiek chciał zakląć jego duszę, przez to możemy wiele tysięcy lat po tych wydarzeniach spojrzeć na nasze kochane konisie.