Narowy i nałogi koni

Narowy (złe nawyki) i nałogi są niekorzystnymi odruchami warunkowymi wytworzonymi przez konia. Narowy są niebezpieczne dla konia i człowieka, natomiast nałogi szkodzą jedynie koniowi.
Przyczyną narowów jest najczęściej złe obchodzenie się z koniem, rzadziej - wrodzone cechy charakteru zwierzęcia.

Oto najczęściej spotykane narowy:
wierzganie
kąsanie
odmowa ciągnięcia
płochliwość
rozsypywanie obroku
odmowa podawania kończyn przy kuciu kopyt
wspinanie się pod jeźdźcem lub w zaprzęgu

Wierzganie i kąsanie to narowy, które mogą być szczególnie niebezpieczne dla otoczenia. Dlatego też konie te zwykle oznacza się czerwoną wstążeczką w grzywie (uwaga! Koń gryzie!) lub w ogonie (uwaga! Koń wierzga!).

Nałogi są niekorzystne z punktu widzenia użytkownika, jednak szkodzą tylko koniowi. Najczęściej spotykane są u koni narażonych na nudę, spędzających dużo czas w zamkniętej stajni.

Tkanie - konie, bujając się rytmicznie, przenoszą ciężar przodu z nogi na nogę. Koń cały czas "idzie" przednimi nogami, przez co ulegają one przedwczesnemu zużyciu.

Łykawość - należy do tzw. wad zwrotnych przy zakupie koni. Zamiast chrupać paszę, koń łyka powietrze, opierając przy tym siekacze o krawędź żłobu, drzwi od boksu, kratę czy słupek ogrodzeniowy. Łykawość uzależnia i przekształca się z czasem w łykanie bez podparcia. Łykanie można częściowo ograniczyć, zakładając np. na szyję konia specjalny pasek zapinany na klamrę, powodujący ból przy łykaniu. Łykawość trwająca przez dłuższy czas szkodzi układowi pokarmowemu zwierzęcia. Powoduje wzdęcia z objawami boleści. Na skutek chwytania twardych przedmiotów zęby nieprawidłowo się ścierają i przedwcześnie zużywają. Niekiedy stosuje się radykalne rozwiązania, usuwając operacyjnie odpowiedni mięsień szyi niezbędny w łykaniu. Łykawość bywa zaraźliwa, gdyż konie podpatrują i naśladują się wzajemnie.