Nauczyciele i mistrzowie Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu cz.IX

PAUL PLINZNER - urodził się w 1852 roku, a zmarł w 1920 roku, był najbardziej znanym uczniem Gustava Steinbrechta, a sławę zdobył jako przyboczny koniuszy Wilhelma II, ostatniego cesarza niemieckiego.W 1874 roku, będą młodym oficerem, zaczął prace jako berajter w znanej berlińskiej stajni książęcej.Z czasem zyskał bardzo dobrą opinię i został wybrany na nauczyciela jazdy konnej samego cesarza.Było to bardzo trudne zadanie, gdyż cesarz Wilhelm II miał sparaliżowaną lewą rękę, co znaczenie ograniczało jego sprawność jeździecką.Plinzner musiał więc w taki sposób szkolić konie, by cesarz mógł na nich dobrze jeździć.Największą zasługę Plinznera było jednak dokończenie i wydanie książki Gustava Steinbrechta Gimnazjum koni.Samodzielnie opracował rozdziały dotyczące galopu, piaffu i pasażu.Szczególnie interesujący jest akapity, w którym autor pisze, że prawdziwe piękno galopu nie odzwierciedla się w jego skróceniu, lecz w wyrazistym ruchu do góry.To stwierdzenie jest nadal aktualne.Niestety w starszych książkach jeździeckich można znaleźć wiele zdjęć, przedstawiających Plinznera na koniach schowanych za wędzidłem, bez akcji zadu, co jest zaprzeczeniem wszystkich zasad sztuki jeździeckiej.Nie da się natomiast obecnie udowodnić, czy Plinzner rzeczywiście sam wypróbował ćwiczenia szkoły nad ziemią opisane przez siebie w ostatnim rozdziale Gimnazjum koni.