Ochraniacze do jazdy konnej – za i przeciw

W każdej siodlarni powinno znaleźć się miejsce na bandaże, ochraniacze do jazdy konnej na ścięgna, strychulce, kalosze, ochraniacze na nadgarstki, ochraniacze stawów skokowych itp. Żeby można było z nich skorzystać w czasie bardziej forsownej pracy albo chroniąc zwierzęta, która łatwo doznają przypadkowych obrażeń (np. ścigając się )

Ochraniacze są natomiast niepotrzebne do codziennej jazdy w normalnych warunkach. Jeźdźcy zakładają je według własnego widzimisię albo z powodu wyglądu. Czasem nadmiernie martwią się o konia. Zbędne bandażowanie pogarsza na dłuższą metę siłę kończyny, ponieważ mięśnie i ścięgna wspomagane przez bandaż nie napinają się w takim stopniu jak bez nich. W efekcie jazda bez bandaży staje się ryzykowna.

Ponadto pot, brak powietrza i podwyższona temperatura pod bandażem sprzyjają namnażaniu się szkodliwych bakterii. Jeżeli to możliwe, należy używać bandaży przepuszczających powietrze ( oddychających ) i jak najszybciej zdejmować po jeździe.

Koń o prawidłowej postawie i prawidłowych chodach nie potrzebuje żadnych ochraniaczy do zwykłej jazdy. W zawodach crossowych i podczas gry w polo trzeba je jednak zabezpieczyć przed uderzeniami albo otarciami, które są częste w tych dyscyplinach. Młode i niedoświadczone konie miewają jeszcze kłopoty z koordynacją ruchów, a więc ochraniacze na nadgarstki i bandaże zapobiegną nakostniakom albo uszkodzeniu stawów.
Jeśli konie są użytkowane prawidłowo, a zadanie stawiane przed nimi są odpowiednio dobrane do ich możliwości i wyszkolenia, bandaże są zbyteczne.