Określenia używane przy opisie ras

RASA RODZIMA (MIEJSCOWA)
Rasą rodzimą (miejscową) jest taka, która potrafi przetrwać w określonym miejscu bez wprowadzania nowych linii krwi z innych ras krajowych lub zagranicznych.

KOŃ CIĘZKI
Koń ciężki to koń roboczy, który ma budowę, mięśnie i wytrzymałość pozwalając mu ciągnąć ciężkie ładunki.

ARABY
Istnieją konie czystej krwi arabskiej, półkrwi arabskiej oraz angloaraby. Koń arabski czystej krwi jest koniem gorącokrwistym i jest w zasadzie jedynym koniem prawdziwie gorącokrwistym, gdyż rasa ta od stuleci hodowana była w czystości krwi.
Folbluty także uważane są za gorącokrwiste, ponieważ pochodzą bezpośrednio od koni arabskich. Angloaraby są produktem krzyżowania folblutów z arabami.

KONIE ZIMNOKRWISTE
Konie zimnokrwiste pochodzą od ciężkiej budowy koni, które żyły w lasach Europy Środkowej. Większość koni zimnokrwistych, to ciężki zwierzęta robocze, które mogą być wykorzystywane jako siła pociągowa.

KONIE GORĄCOKRWISTE
Określenie ‘koń gorącokrwisty’ wskazuje, że posiada w swoim rodowodzie dolew krwi orientalnej. Dolew krwi arabskiej określany jest jako uszlachetnienie lub ulepszenie. Na ile koń gorącokrwisty uważany jest za szlachetnego, zależy to od ilości gorącokrwistych przodków w jego rodowodzie. Przodkami koni orientalnych są tarpany i konie Przewalskiego.

KUCE I MAŁE KONIE (PONY)
Wszystkie konie o wysokości w kłębie nieprzekracającej 15 dłoni (1,52 m) uważane są za kuce (lub małe konie). Kuce różnią się od koni także budową ciała, gdyż w porównaniu do swojego wzrostu mają większe korpusy niż konie, również poruszają się inaczej, a to z racji tego, że mają krótsze nogi. Kategoria E kuców to małe konie, które mierzą do 15.5 dłoni (1,57 m)
Inną podstawą rozróżnienia koni i kuców są proporcje ich budowy. W porównaniu do wzrostu kuce mają korpus głębszy i bardziej solidnie zbudowany niż konie.
Kuce dzielą się na następujące kategorie:
A: do 11,5 dłoni (117 cm)
B: 11,5 – 12,5 dłoni (1,17 m – 1,27 m)
C: 12,5 – 13,5 dłoni (1,27m – 1,37m)
D: 13,5 – 14,5 dłoni (1,37 – 1,46.)
E: 14,5 – 15.5 dłoni (1,46 – 1,57 m )

KOŃ LEKKI
Konie lekkie mają budowę i ruchy, które sprawiają, że nadają się pod siodło. Chody tych koni muszą być swobodne, poprawne, w linii z impulsem idącym od zadu. Oprócz stępa i kłusa konie te powinny móc poruszać się prawidłowym galopem.

KOŃ ZAPRZĘGOWY
Do charakterystycznych cech konia zaprzęgowego należą prosta szyja, mniej wydatny kłąb oraz dobra akcja nóg w kłusie. Kłus jest dla tych koni najważniejszym chodem i musi być swobodny, energiczny, z wysokim uniesieniem nóg.

KONIE SKOKOWE
Aczkolwiek konie skokowe są tylko pewnym typem konia lekkiego, to muszą one posiadać pewne określone właściwości. Bardzo ważny jest grzbiet, który musi być krótki i silny. Konie z dłuższym grzbietem nie będą skakać tak dobrze. Ważne są dobre płuca i zdrowe stawy nóg.