Pokaz Doma Vaquera na imprezie Myśląc o koniu

Doma Vaquera
W skrócie możemy określić ją jako wyspecjalizowaną formę sztuki jeździeckiej, wywodzącą się z tradycyjnej pracy z bydłem na wsi. Umożliwiała jeźdźcowi wykonywanie na grzbiecie konia codziennych obowiązków w gospodarstwie, w tym pracę na otwartej przestrzeni z hiszpańskimi bykami do walki (torro bravo). Sztuka ta wymaga szybkości,
precyzji, błyskawicznych reakcji i pełnego posłuszeństwa konia wobec człowieka.

Do pracy z bykami potrzebny jest odpowiedni koń. Cechować się on musi krótkim i silnym grzbietem. Ponadto musi być on zdolny dźwigać jeźdźca od wschodu do zachodu słońca, znosić gorące lato i wilgotne, zimne noce iberyjskiej zimy -- a wszystko to przy skąpej diecie, złożonej ze słomy i jęczmienia. Do Doma Vaquera rzadko używa się czysto rasowych koni hiszpańskich, gdyż są one zbyt masywne, a tu wymagana jest duża zwrotność i szybkość. Najczęściej wykorzystuje się Lusitano lub krzyżówki P.R.E z końmi XX.

Rząd jeździecki oraz strój jeźdźca wywodzą się z wielowiekowej hiszpańskiej tradycji. Koń nosi siodło używane na hiszpańskiej prowincji (montura vaquera) oraz ogłowie (cabezada vaquera) nie posiadające podgardla, ale z charakterystycznym naczółkiem lub mosqueso. Podczas jazdy, mosqueso kołysze się i rusza w rytmie konia. Specyficzne także są masywne, z szeroką podstawą, a po bokach obudowane strzemiona (espuela vaquera), Ostrogi są umiejscowione tuż nad obcasem. Nie dozwolone jest używanie wytoku oraz ochraniaczy, a decyzję o podkuciu lub nie pozostawia się jeźdźcowi. Określone są także wymogi, odnośnie do kształtu ogona i grzywy, zgodnie z którymi ogon krótko ścina się w kwadrat lub zaplata w supeł, a grzywę albo ścina się na krótko, albo
zaplata się w małe, ciasne koreczki. Wałachy i klacze powinny mieć zgoloną grzywkę.

Doma Vaquera oprócz formy użytkowej, jest także dyscypliną sportową. Obecnie rozgrywane są konkursy dla koni nowicjuszy (4 -- 6 letnich) i dla wyszkolonych (powyżej 6 roku życia). Najbardziej prestiżowymi zawodami są mistrzostwa organizowane przez ANCCE, gdzie nagroda pieniężna jest jedną z najwyższych w Hiszpanii. Obowiązują trzy klasy zawodów o stopniowanej trudnością: Basico, Intermedio i Alta. Jeśli chodzi o sprawy techniczne, wymiar areny wynosi 20m x 60m. Sędziowie siedzą po przeciwnej stronie do wejścia na czworobok. Zawodnik może dostarczyć odpowiednią muzykę (hiszpańska lub latynoamerykańska gitarowa, bez wokalu), która będzie grać w czasie przejazdu.

Podczas przejazdu jeździec powinien prezentować się dumnie i pewnie. Mimo, że znaczny procent punktów uzyskuje się za podstawowe chody: stęp, kłus, galop oraz cwał, zawodnik może zwiększyć swoje szanse i punktację poprzez indywidualność, prezencję i styl. Koń podczas konkursu powinien wykonywać nagłe zwroty, zatrzymania z pełnego galopu, cofania zawsze rozluźniony i elegancki. Impuls wytwarzany jest przez zad i tylne nogi, na których utrzymuje równowagę. Konie hiszpańskie posiadają naturalną równowagę, którą inne rasy osiągają po latach szkolenia. Wierzchowiec prowadzony jest jedną ręką, a wodze trzymane są w lewej ręce z małym palcem pomiędzy nimi, przy czym dopuszczalne jest poprawianie długości wodzy wolną ręką. Wolna ręka (prawa) w stępie i w kłusie znajduje się na biodrze z kciukiem skierowanym w przód, a podczas galopu i cwału - jest delikatnie zamknięta i ułożona wzdłuż mostka. Młode konie (do 5 lat) mogą być jeżdżone w ogłowiu wędzidłowym z obiema rękami na wodzach.

Doma Vaquera la Garrocha to styl jazdy z tyczką o długości 3,5-4,5 metra, która pomagała powalić cielaka i znacznie ułatwiała prace na ranczo. Dzisiaj promuje się w Hiszpanii styl jazy z tyczką jako ukazanie precyzji konia, delikatności i piękna oraz współpracę z jeźdźcem, polegająca na zaufaniu i precyzji....

Mamy nadzieje, że i u nas znajdzie swoich sympatyków...