Pokrój konia arabskiego

GŁOWA:
Głowa konia arabskiego jest stosunkowo mała, cyzelowana, stożkowata, z małym pyskiem i dużymi chrapami (rozszerzonymi w akcji). Duże, okrągłe, ekspresyjne oczy winny być szeroko rozstawione (oko rybie lub niebieskie jest niepożądane u osobników hodowlanych). Stosunkowo krótka powinna być odległość od oczu do pyska. Pożądane są głębokie ganasze i szerokie sanki. Uszy małe (powinny być mniejsze u ogierów niż u klaczy), cienkie i dobrze wykształcone, których koniuszki są lekko zawinięte ku sobie. Profil głowy araba może być prosty lub szczupaczy (preferowany).

SZYJA:
Szyja araba jest osadzona dużo wyżej niż u innych ras koni. Powinna być długa, łukowato wygięta, wysoko osadzona i dobrze związana z kłębem. Powinna mieć łabędzi kształt, nie może być prosta lub nisko osadzona. Nie powinna też być gruba i nie powinna posiadać grzebienia.

GRZBIET:
Grzbiet koni arabskich jest najkrótszy spośród wszystkich ras koni szlachetnych. Powinien być krótki, mocny i szeroki, co czyni go najmocniejszym wśród wszystkich koni tej wielkości.

GÓRNA LINIA:
Górna linia araba powinna być względnie prosta od kłębu aż do ogona, który winien być wysoko osadzony.

OGON:
Wysokie i proste osadzenie i noszenie ogona jest tak samo charakterystyczne dla araba jak głowa i linia zadu.

OGÓLNY POKRÓJ, RÓWNOWAGA I SYMETRIA:
W tym zakresie istnieje duża zmienność i celem pracy w tej sekcji jest udokumentowanie tego, w jakim stopniu Twój koń odpowiada standardom.

DŁUGOŚĆ NÓG A DŁUGOŚĆ GRZBIETU ORAZ RÓWNOWAGA POMIĘDZY PRZODEM A ZADEM:
Długość nóg konia arabskiego powinna być proporcjonalna do długości jego ciała. Sylwetka konia powinna być pisana w kwadrat (rys. 1). Nogi muszą być na tyle długie, by dać koniowi wygląd raczej wertykalny niż horyzontalny, ale nie na tyle długie, by wywoływać strychowanie się. Długość nóg musi być wystarczająca dla zapewnienia długiego i płynnego wykroku. Ponadto koń musi być zbalansowany, by jego przód nie był zbyt ciężki w porównaniu z zadem (rys. 4).

WZROST:
Wzrost araba wynosi zwykle od 145 do 154 cm, ale dopuszczalny jest też wyższy wzrost, o ile koń nie staje się ordynarny. W przypadku młodego konia, który nie osiągnął jeszcze końcowego wzrostu, należy oszacować, jaki wzrost osiągnie jako koń dojrzały.

SKÓRA:
Skóra araba powinna być ciemna, z wyjątkiem skóry pod odmianami. Nadmierna ilość odmian nie jest pożądana i obniża ocenę. Za nadmiar odmian na głowie będą uważane wszystkie odznaki wystające poza oczy, grzbiet nosa lub nozdrza oraz znajdujące się na dolnej wardze i pod brodą. Odmiany na nogach nie powinny dosięgać napięstków i stawów skokowych. Białe plamy na cielistej skórze leżące na tułowiu również nie są pożądane.

GŁOWA / KSZTAŁT / PROFIL:
w ocenie głowy konia arabskiego istotny jest kształt, profil, pysk, zgryz, ganasze, uszy, oczy i wyraz twarzy. Głowa konia arabskiego przyjmuje różne rozmiary i kształty. Powinna być dość krótka, dobrze rzeźbiona, szlachetna zarówno od przodu jak i z boku, nigdy zaś kwadratowa lub mięsista (rys. 7 i 8). Powinna być względnie krótka pomiędzy oczami a pyskiem i szeroka na wysokości oczu (rys. 9 i 10). Profil powinien być prosty lub lepiej szczupaczy, wklęśnięty poniżej oczu (rys. 7 i 11). Dodatkowa przestrzeń dla mózgu często występuje w postaci niewielkiego uwypuklenia na czole, które może sięgać nieco poniżej oczu. Nie jest pożądane, aby uwypuklenie czoła sięgało zbyt nisko (rys. 12).

PYSK / ZGRYZ:
Pysk powinien być mały, subtelny, z dużymi chrapami, zaś wargi subtelne i cienkie. Pysk nigdy nie powinien być kwadratowy, kanciasty lub mięsisty (rys. 14). Zęby powinny dokładnie na siebie nachodzić, szczęka górna i dolna winny być równej długości. Jeśli szczęka górna jest dłuższa od żuchwy to jest to tzw. "papuzi dziób" (zgryz szczupaczy - rys. 15), jeśli dłuższa jest żuchwa - "małpi pysk" (zgryz karpiowaty - rys. 16).

GANASZE:
ganasze powinny być głębokie i dobrze wykształcone, nigdy płytkie, słabo wykształcone (rys. 17 i 18). Gałęzie żuchwy powinny być szeroko rozstawione, co umożliwia zganaszowanie konia bez wywierania ucisku na tchawicę. Idealnie jest, gdy u dorosłego konia są one rozstawione na szerokość pięści; pozwala to na swobodne oddychanie podczas wysiłku.

USZY:
uszy konia powinny być małe (mniejsze u ogiera niż u klaczy), o charakterystycznym kształcie (cienkie, z koniuszkami delikatnie skierowanymi do środka) i prawidłowo osadzone na głowie (wysoko i wąsko - rys. 19). Nie powinny być niekształtne i mało szlachetne (rys. 20), nigdy za duże (rys. 21). Jeśli koń jest czymś zainteresowany uszy powinny być skierowane do przodu, nie mogą być leniwe lub zwisające (rys. 22).

OCZY:
oczy konia arabskiego powinny być duże, okrągłe, ekspresyjne, ciemne i nisko osadzone (rys. 23 i 24). Oczy, w których dookoła widać białka, tzw. "oczy ludzkie" (rys. 25) i takie, które nie są dostatecznie wypukłe, są mniej pożądane niż oczy, w których białka nie są widoczne, lub są widoczne jedynie w kącikach (rys. 26). Małe, głęboko osadzone "świńskie oczy" (rys. 27) również nie są pożądane. Oko rybie jest dużą wadą u zwierząt hodowlanych. W widoku en face kości tworzące oczodół winny być duże, dobrze wykształcone i skierowane na zewnątrz. Gałka oczna powinna uwypuklać się z oczodołu, nie może być w nim zatopiona.

EKSPRESJA / WYRAZ TWARZY:
koń powinien mieć wyraz twarzy żywy, inteligentny, łagodny, zaciekawiony i dumny. Nie powinien być tępy, gburowaty, niesympatyczny lub nikczemny.

SZYJA:
szyja konia arabskiego powinna być długa, łabędzia, wysoko osadzona i dobrze związana w kłębie. Połączenie głowy z szyją powinno mieć charakter łagodnego łuku a nie kąta. Podgardle winno być długie, cienkie i dobrze ukształtowane, szyja długa, zgrabna i wysoko osadzona. Kształt szyi powinien być łabędzi, nie prosty lub jeleni. Szyja nie powinna być gruba lub z grzebieniem.

SZYJA - KSZTAŁT / DŁUGOŚĆ:
szyja konia arabskiego powinna być elegancka, sucha, długa i proporcjonalna do wielkości konia (rys. 28 i 29). Nie może być gruba, krótka lub z wystającym grzebieniem (rys. 30 i 31).

PODGARDLE:
powinno być długie, cienkie i łukowato wygięte (rys. 32 i 33). Nie może być krótkie, grube lub ustawione pod kątem (rys. 34 i 35).

SZYJA - KSZTAŁT I OSADZENIE:
szyja konia arabskiego powinna być łukowato wygięta i dobrze ukształtowana (rys. 36). Powinna wychodzić wysoko z łopatki i dobrze wiązać się z kłębem. Nie powinna być zbyt prosta (rys. 37) lub wychodzić zbyt nisko - "szyja jelenia" (rys. 38).



ŁOPATKA I KŁĄB:



łopatka powinna być długa, dobrze związana i dobrze umięśniona. Idealna łopatka jest głęboka, poprawnie kątowana (kąt łopatki powinien być taki sam jak kąt pęciny) by umożliwić swobodny ruch (rys. 39), oraz sucha i wyrazista. Nie powinna być prosta, krótka lub stroma (rys. 40). Kłąb powinien być wydatny i dobrze wyrażony, nie zbyt niski lub nadmiernie obłożony mięśniami - "barani" (rys. 41). Nie powinien także być zbyt wysoki, by nie ulegać uszkodzeniom od siodła.



GŁĘBOKOŚĆ / DOLNA LINIA:



klatka piersiowa powinna być dobrze umięśniona i głęboka, co stwarza dużo miejsca dla serca. Dolna linia powinna być długa, lekko unosząca się od głębokiej okolicy piersiowej do słabizny (rys. 42). Kłoda nie powinna być zbyt gruba lub zbyt cienka i podkasana (rys. 43).



GRZBIET:



powinien być krótki, szeroki i mocny (rys. 44). Nie powinien być zbyt długi, co jest częstą wadą, lub zbyt krótki (rys. 45 i 46). Grzbiet powinien być silny i prosty, nigdy karpiowaty (rys. 47), zbyt niski, łękowaty i słaby (rys. 48).



LĘDŹWIA:



powinny być mocne i krótkie, dobrze wysklepione (rys. 49). Nie powinny być długie, słabe lub wklęśnięte (rys. 50).



BIODRO:



powinno być mocne, głębokie i dobrze umięśnione (rys. 51). Nie powinno być płytkie, słabe lub zbyt lekkie (rys. 52).



ZAD:

powinien być długi i stosunkowo prosty (rys. 53). Ogon osadzony wysoko. Zad nie może być krótki, spadzisty, zaokrąglony lub przebudowany (rys. 54, 55 i 56).



PRZEDRAMIĘ - WIDOK Z BOKU:



kończyny powinny być ustawione dokładnie pod łopatką (rys. 57). Nie powinny być przesunięte zbytnio ku przodowi (postawa przedsiebna) lub zbytnio ku tyłowi (postawa podsiebna - rys. 58). Przedramię konia arabskiego powinno być szerokie w łokciu, długie, muskularne, stożkowato zwężające się ku napięstkom, które powinny być szerokie, płaskie i skierowane ku przodowi. Przedramię winno być silne, dobrze wyrażone, dające wrażenie mocy. Nie może być zbyt krótkie lub słabo umięśnione (rys. 59).



NAPIĘSTKI - WIDOK Z BOKU:



kończyny powinny być ustawione w linii prostej, dokładnie pod koniem. Pionowa prosta poprowadzona z łopatki powinna przechodzić dokładnie przez środek przedramienia, stawu nadgarstkowego, następnie przez środek nadpęcia do piętek (rys. 60). Napięstki nie powinny być ustawione przed linią (koziniec) lub za linią (cofnięty napięstek - rys. 62).



NADPĘCIE - WIDOK Z BOKU:



nadpęcie powinno schodzić od napięstka prostą pionową linią. Nie powinno być zesznurowane (rys. 63) ani nie powinno mieć podkroju z przodu (rys. 64). Nadpęcie winno być krótkie, mocne, szlachetne i suche, nigdy za długie (rys. 65).



PĘCINA I STAW PĘCINOWY - WIDOK Z BOKU:



staw pęcinowy powinien być suchy, mocny i umieszczony dokładnie pod nadpęciem. Staw pęcinowy musi być dobrze wyrażony, bez nacieczeń i obrzęków. Pęcina powinna mieć ten sam kąt nachylenia co łopatka (rys. 66). Pęcina nie powinna być zbyt stroma i krótka (rys. 67), ani zbyt długa i miękka (rys. 68).



KOPYTA - WIDOK Z BOKU:



kopyta muszą być wystarczająco duże by udźwignąć ciężar konia. Muszą być prawidłowo uformowane i wysklepione (rys. 69). Nie powinny być wklęśnięte i nie powinny posiadać obrączek (rys. 70). Piętki powinny być szerokie i mocne. Kopyto o wysokich ścianach tylnych i stromej ścianie przedniej to kopyto strome (rys. 71), które stanowi dużą wadę. Kopyto o stromych ścianach w połączeniu z długą i miękką pęciną to tzw. "niedźwiedzia łapa" (rys. 72).



PIERŚ I ŻEBRA - WIDOK Z PRZODU:



pierś konia powinna być dobrze umięśniona, odpowiedniej szerokości, by nogi konia umiejscawiały się dokładnie pod nim (rys. 73). Jeśli kopyta konia ustawione są na zewnątrz od poprowadzonej pionowo linii to koń ma postawę rozstawną (rys. 74), jeśli są ustawione do wewnątrz od tej linii to koń ma postawę zestawną (rys. 75). Pierś nie powinna być zbyt szeroka (rys. 77) lub zbyt wąska, co sprawia wrażenie, że nogi wychodzą z jednego punktu (rys. 76). Żebra winny być dobrze wysklepione, nigdy płaskie (rys. 78).



NAPIĘSTKI - WIDOK Z PRZODU:



powinny być dobrze wyrażone, płaskie i skierowane do przodu. Powinny sprawiać wrażenie silnych, być suche i bez obrzęków (rys. 79). Nie powinny załamywać się do wewnątrz - "postawa iksowata" (rys. 80), ani na zewnątrz - "postawa beczkowata" (rys. 81). Nie powinny też być osadzone na zewnątrz przedramienia - "napięstki załamane" (rys. 82).



NADPĘCIA - WIDOK Z PRZODU:



powinny być umiejscowione dokładnie pod napięstkami. Powinny być mocne, szlachetne, suche i bez nakostniaków (rys. 83). Nie powinny być zwrócone do wewnątrz lub na zewnątrz napięstka - "nadpęcia koślawe" (rys. 84). Nakostniaki umiejscowione wysoko są większą wadą niż umiejscowione nisko (rys. 85).



STAWY PĘCINOWE / PĘCINY - WIDOK Z PRZODU:



stawy pęcinowe powinny być usytuowane dokładnie pod kośćmi nadpęcia, a pęciny dokładnie pod stawami pęcinowymi. Zarówno stawy pęcinowe jak i pęciny powinny być mocne, czyste i dobrze wyrażone (rys. 86). Stawy pęcinowe nie powinny być słabe, mało wyraziste lub z opojami. Pęciny powinny być czyste i nie powinny wykazywać żadnych oznak rozrostów kostnych (obrączka kostna, żabka - rys. 87).



KOPYTA - WIDOK Z PRZODU:



linia pionowa poprowadzona ze środka stawu pęcinowego powinna przechodzić przez środek pęciny i środek kopyta (rys. 88). Kopyta nie powinny być koślawe (rysunek 89), zbieżne (rysunek 90) lub rozbieżne (rysunek 91).



KOŃCZYNY TYLNE - WIDOK Z BOKU - KOLANO I PODUDZIE:



kończyny tylne powinny być ustawione dokładnie pod zadem, pionowa linia powinna przechodzić od guzów kulszowych przez guz piętowy, po krawędzi nadpęcia do piętek (rys. 92). Staw skokowy nie powinien wychodzić poza tą linię (rys. 93) lub być ustawiony przed tą linią (rys. 94). Kolano winno być dobrze umięśnione, dobrze wyrażone i prawidłowo kątowane, nigdy zbyt proste. Podudzie powinno być długie, dobrze umięśnione, nigdy zbyt małe i drobne (rys. 95).



KOŃCZYNY TYLNE - STAWY SKOKOWE - WIDOK Z BOKU:



stawy skokowe powinny być duże, mocne, czyste i dobrze wyrażone, oraz mieć prawidłowe kątowanie (rys. 96). Nie powinny być małe, o zbyt dużym (rozwarty staw - rys. 97) lub zbyt małym kącie (kończyny szablaste - rys. 98). Nie powinny być słabe, obrzęknięte, miękkie lub zniekształcone (rys. 99).



KOŃCZYNY TYLNE - NADPĘCIA I STAWY PĘCINOWE - WIDOK Z BOKU:



nadpęcia powinny być krótkie i czyste. Stawy pęcinowe powinny być stosunkowo duże, mocne i czyste, bez opojów i obrzęków.



KOŃCZYNY TYLNE - PĘCINY / KOPYTA - WIDOK Z BOKU:



pęciny tylnych nóg konia powinny być długie, mocne, o prawidłowym kątowaniu. Podobnie jak w kończynach piersiowych kopyta winny być duże, okrągłe, szerokie i niskie w piętkach (rys. 100). Pęciny nie powinny być zbyt krótkie lub strome (rys. 101), zbyt długie i miękkie, co sugeruje ich słabość (rys. 102). Wadą jest także "stopa muła" (rys. 103) i "niedźwiedzia łapa" (rys. 104).



WIDOK Z TYŁU – ZAD I KOŃCZYNY TYLNE:



biodra powinny być dobrze wyrażone, mocne, kończyny ustawione pionowo, dobrze zarysowane zarówno po stronie zewnętrznej jak i wewnętrznej uda i podudzia (rys. 105). Zad nie może być wąski i płytki, „dachowaty” (rys. 106), nogi zaś winny być ustawione równolegle, nie za szeroko, o postawie rozbieżnej (rys. 107) lub zbieżnej (rys. 108). Uda i podudzia nie powinny być słabe lub niedostatecznie umięśnione (rys. 109).



WIDOK Z TYŁU – STAWY SKOKOWE, NADPĘCIA, STAWY PĘCINOWE, PĘCINY I KOPYTA:



stawy skokowe i nadpęcia powinny być proste i mocne, stawy pęcinowe ustawione dokładnie pod kośćmi nadpęcia i przechodzące w czystą, mocną prostą pęcinę z prawidłowo ustawionymi kopytami (rys. 110). Stawy skokowe nie powinny być skierowane do siebie (postawa krowia) lub od siebie (postawa beczkowata), a palce nie powinny być skierowane do wewnątrz ani na zewnątrz (rys. 111 i 112).



RUCH KOŃCZYN PRZEDNICH I TYLNYCH:



jeśli koń idzie w kierunku na Ciebie lub od Ciebie w stępie lub kłusie, jego kończyny powinny poruszać się prosto i równolegle do siebie (rys. 113). Kończyny przednie nie powinny zawijać się do wewnątrz, co stwarza niebezpieczeństwo strychowania się konia (rys. 114), ani nie powinny być rozrzucane na zewnątrz (bilardowanie – rys. 115). Kończyny tylne nie powinny mieć ruchu zbyt szerokiego (rys. 116) lub zbyt wąskiego (rys. 117).



RUCH KONIA:



ruch konia arabskiego powinien być dobrze skoordynowany, swobodny, kryjący dużo ziemi, ze stylową, naturalną, zbalansowaną akcją. Przednie kończyny winny poruszać się ze swobodną łopatką i wysoką akcją napięstków, co daje dłuższy i swobodniejszy wykrok. Naturalne prowadzenie i impuls z zadu to prawidłowo skoordynowana akcja konia. Koń nie powinien ścigać się i zahaczać kopytem tylnej kończyny o kopyto kończyny przedniej. Chód powinien być czysty bez inochodu i powłóczenia. Konie arabskie winny mieć pod dostatkiem naturalnej witalności, ożywienia, energii, prężności i równowagi.



OGON:



ogon powinien być oceniany w spoczynku i w ruchu. Koń arabski powinien mieć naturalnie wysokie osadzenie ogona, długi, prosty rzep ogonowy, który jest noszony wysoko, daleko od ciała. Ogon powinien dodawać równowagi i symetrii do ogólnego widoku, który ma być przyjemny i cieszyć oko (rys. 118). W ruchu ogon powinien być noszony jeszcze wyżej, ale wciąż winien być prosty i długi (rys. 119). Od tyłu ogon powinien być noszony prosto a nie z boku (przekrzywiony ogon – rys. 120).



ZDROWIE:



w kłusie koń powinien poruszać się równo i gładko, zarówno po linii prostej jak i po łuku. Nie powinien faworyzować żadnej z kończyn. Koń z uszkodzeniem, kulawizną jednej z kończyn prezentuje „kiwanie” głową podczas kłusa. Uniesienie głowy następuje w momencie opuszczenia chorej nogi na ziemię, zaś obniżenie głowy w momencie stąpnięcia kończyną zdrową. Anomalia ruchu są łatwiej zauważalne, jeśli koń idzie po łuku. Także jeżeli koń wykonuje nienormalne „przykucanie” zadem i nie chce iść do przodu z opuszczoną głową to może to świadczyć o bolesności obydwu przednich kończyn z powodu podbicia lub ochwatu.