Pokrój konia

Pokrój konia określa jego budowa kostna i mięśniowa, czyli sposób, w jaki jego części ciała są ze sobą połączone. Konie o dobrym pokroju mają większe szanse zachować zdrowie i sprawność, te o słabym pokroju zazwyczaj nadmiernie obciążają i nadwyrężają kończyny, co może wywoływać kulawizny. Normy pokrojowe są różne zależnie od rasy i typu pracy wykonywanej przez konia, ale poniższa charakterystyka daje pewne wyobrażenie o idealnym wyglądzie.

Głowa

Głowa powinna być proporcjonalna w stosunku do reszty ciała. Zbyt wielka lub mała zaburza równowagę konia. Część twarzowa powinna być prosta i zwężać się do niewielkiego pyska z szerokimi nozdrzami. Czoło powinno być płaskie i szerokie. Pożądane są wyraziste, duże, szeroko rozstawione oczy. Szczęka i żuchwa powinny być równej długości, o prawidłowym zgryzie, w którym zęby górne nieznacznie zachodzą na dolne. Konie z deformacjami szczęki, np. zgryzem szczupaczym, miewają kłopoty z uzębieniem lub trudności w pobieraniu paszy.




Szyja

Szyja powinna mieć kształt łagodnego łuku i odpowiednią długość. Pożądane jest jej połączenie z tułowiem pod kątem 45 stopni, z nieznacznym zagłębieniem przed kłębem. Szyja łabędzia, w której głowa jest połączona z szyją pod kątem ostrym, może utrudniać przepływ powietrza do płuc.





Tułów

Kłąb powinien być na tyle wydatny, by utrzymywać na miejscu siodło, zapobiegając jego przesuwania się do przodu. Klatka piersiowa ma być głęboka i umięśniona, z dobrze wysklepionymi żebrami, zapewniającymi dużą pojemność oddechową. Koń powinien mieć mocny, dobrze umięśniony grzbiet i krótkie lędźwie. Konie o długim grzbiecie bywają bardziej narażone na schorzenia kręgosłupa. Zad także powinien być silny i umięśniony oraz lekko nachylony w kierunku rzepu ogonowego.