Prawidłowy dosiad

PRAWIDŁOWY DOSIAD !!!
Na przestrzeni lat sposób siedzenia jeźdźców na koniach zmieniał się drastycznie. Związane to było m.in. z przeznaczeniem wierzchowym konia, wynalezieniem siodła, sportem jeździeckim. W miarę upływu lat starano się wypracować taki rodzaj i sposób dosiadu, który w najbardziej efektywny sposób powodował koniem, a z drugiej nie obciążał jego kręgosłupa i cechował się dużą harmonią i lekkością.
Dodatkowo, by praca z koniem była przyjemnością, jeździec musi prawidłowo oddziaływać na konia do takiego stopnia by w każdej chwili uzyskać z nim równowagę. By spełnić wszystkie te założenia i mieć satysfakcję z jazdy rekreacyjnej czy też odnosić sukcesy w sporcie jeździeckim potrzebny jest do tego prawidłowy dosiad.
Rozróżniamy następujące rodzaje dosiadu w klasycznej sztuce jeździeckiej:
- ujeżdżeniowy - zwany też podstawowym,
- półsiad,
- dosiad stiplowy; dosiad wyścigowy - używany tylko w czasie gonitw.
DOSIAD UJEŻDŻENIOWY
Uważany jest za wyjściową formę wszystkich innych dosiadów. Najprościej jest go sobie wyobrazić gdy patrząc na jeźdźca z boku udaje się nam przeprowadzić linie prostą przez ucho - staw biodrowy - staw skokowy a w skrócie bark - biodro - pięta.
Oczywiście występują lekkie odchylenia od wzorca związane z budową anatomiczna jeźdźca i konia, czy też samym wiekiem adepta lub różnego rodzaju usztywnieniem spowodowanym urazami czy przebytymi chorobami.
W prawidłowym dosiadzie ujeżdżeniowym pośladki jeźdźca spoczywają w najgłębszym miejscu siodła, są one rozluźnione i ciężar przez nie rozchodzi się na kręgosłup konia równomiernie.
Kolana - są lekko ugięte i przylegają one do poduszek a stopa najprościej mówiąc znajduje się pod środkiem ciężkości jeźdźca.
Łydka - należy pamiętać by przylegała cały czas delikatnie do konia. Nie może być ona ciągle odstawiona ani non stop uderzająca go gdyż wpływa to na znieczulenie konia w tym rejonie. Powinna się ona znajdować nieco za tylną krawędzią popręgu.
Stopy - spoczywają swobodnie na strzemieniu, teoretycznie ułożone równolegle do boków konia.
Głowa - powinna być utrzymywana swobodnie, skierowana na wprost, przyjmuje się że wzrok ma być skierowany między uszy konia.
Łokcie - lekko przylegające do tułowia.
Dłonie i nadgarstki - nadgarstek elastyczny i nieusztywniony zaś dłonie swobodnie zamknięte na wodzy, kciuki skierowane lekko do wewnątrz.
Aby utrzymać delikatny kontakt z pyskiem konia i nie powodować jego urazu do wędzidła linia łokieć - dłoń - pysk konia z boku powinna wyglądać jak linia prosta.