Przezwyciężyć strach...

Czekałam na ten dzień bardzo długo. Od tygodni chodziłam jak zaczarowana na myśl, że już niedługo, już za parę dni, w końcu będę uczestniczyła w prawdziwym Hubertusie. Byłam bardzo dumna, że już jeżdżę na tyle dobrze, abym mogła wziąć udział w gonitwie.
Hubertus miał być na zajutrz. Był wieczór, zajęta byłam, szykowaniem ubrań i zastanawianiem się: jak to będzie...? Widziałam siebie, trzymającą kitę w ręku, słychać było gromki aplauz, wszyscy mi gratulowali, parę osób patrzyło z zazdrością- że to właśnie mi się udało.. Nagle zadzwonił budzik i wszystko się skończyło... Zwykle z trudem wstaje rano, ale nie tym razem. Ten dzień miał być wyjątkowy.
Na stadninie czekała mnie smutna wiadomość. Koń, na którym miałam startować- Emir dostał w nocy kolki, na szczęście to nic poważnego, ale nie mógł wziąć dzisiaj udziału w gonitwie. Jak to?- zastanawiałam się.. Miałam przecież złapać tą kitę... Miało być tak pięknie... W zamian na Emira dostałam dużą, kasztanowatą klacz- Ritę. Ja, która jeździłam całe życie na kucyku, miałam nagle wsiąść na kobyłkę 170 w kłębie?? Każdy starał się mnie pocieszyć, ale to nie pomagało... Strach był silniejszy. Był moment, w którym byłam pewna, że nie pojadę. Porozmawiałam jeszcze z Anią- przyjaciółką. To dzięki niej siadłam na tego konia, dzięki niej przezwyciężyłam tak ogromny strach. I nie uwierzycie! złapałam lisa! Bardzo dobrze dogadałam się z Ritą, była bardzo podobna do Emira, tylko trochę większa. Moje marzenie się spełniło! W czasie gonitwy pomyślałam sobie: Jak nie teraz, to kiedy...? i dałam radę!
To było wspaniałe przeżycie. Nauczyłam się walczyć ze słabościami i lękami.
Teraz, kiedy od tego zdarzenia minął ponad rok, mogę stwierdzić, że na dużych koniach czuje się o wiele lepiej. To wszystko dzięki Ani. Przyjaciele mają szczególną moc...