Reklama

Przygoda - konie uciekły z padoku

galopuje.pl

19/04/2010 08:54

Ledwo zdążyłam przetrzeć oczy i pomyśleć o jakiejś konkretnej dozie pobudzacza w postaci zielonej herbaty ,obudził mnie telefon.Mężczyzna pytał z troską w głosie czy mam wszystkie konie .Powiało niepokojem..Przypomniałam sobie ,że dwie klacze nocowały na padoku ,pognałam na padok. Ogrodzenie w kilku miejscach było powalone.Konie wybrały się na spacer, na szczęście konie to istoty o niebywałej pamięci i udały do miejsca w którym przebywały przez kilka ładnych lat.Wynajmowałam to miejsce poprzednio przez 9 lat.

Miejsce było oddalone od obecnego rancza zaledwie o 5 km,na szczęście ! Przez całe moje życie przenoszę się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu szczęścia i przygód , a być może dla samej zmiany , a moje stado podąża wiernie ze mną.Dobry człowiek, który do mnie telefonował rozsądnie zamknął bramę i przynajmniej z jednej strony odciął drogę wędrówki moim dziewczynom.

Załadowałam do samochodu siodło i pozostały sprzęt i udałam się dwie wsie dalej. Kiedy dojechałam na miejsce Mila i Monti stały pod naszą dawną stajnią, dawniej przytulną i kameralna ,obecnie popadającą w ruinę i straszącą pozbawionymi szyb oknami.Klacze stały nieruchomo przed stajnią .Może wspominały dawne czasy..Osiodłałam kasztankę Milę ,Monti na lonży biegła przy nas.Rozległymi polami udałyśmy się w drogę powrotną .Miękkie podłoże i przestrzeń zachęcały do galopu ,czy można było się oprzeć takim okolicznościom?Pomknęłyśmy przed siebie. Im bardziej pędziłyśmy tym mniej było we mnie złości na klacze .

Dotarło do mnie,że nie ważne ,że spóźniłam się w kilka miejsc,dostałam w zamian podarunek w postaci hulania po polach w doborowym towarzystwie.Wystarczyło podjąć wyzwanie i po prostu pędzić!Gnałyśmy przez centrum wsi galopem ,klacze szły jak zahipnotyzowane nie zwracając uwagi na ciężki sprzęt rolniczy ustawiony na poboczach.Co niektórzy z napotkanych mężczyzn ze zdziwieniem w oczach machnęli do nas ręką w geście powitania .Na szyjach klaczy pojawiły się wilgotne miejsca, przeszłyśmy do kłusa . Pogładziłam Milę po szyi ,patrzyłam na Monti z wysokości siodła , rozdętymi chrapami łowiła wiosenny wiatr.Zaczęło padać ,ziemia pachniała ,ciała koni parowały.Wracałyśmy stępem koło pięknego otoczonego parkiem pałacu sąsiadów.Byłyśmy przemoczone do suchej nitki i..szczęśliwe.- Co ty ,trenujesz w deszczu ? Leje jak z cebra ! - spytała właścicielka pałacu wychyląjąc się w moja stronę z auta. Z uśmiechem kiwnęłam głową.

Źródło i opracowanie własne

Imprezy jeździeckie

Reklama

Montana 2011-02-01 20:45:17

Dziękuję wszystkim za miłe słowa, pisze książkę więc opowieści będzie więcej.)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2011-01-30 12:40:36

świetna historia.!chyba nikt prócz Pani takich nie pisze .!;)pozdrawiam .
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Karolla 2011-01-26 22:38:56

Jestem pani fanką, duży szacunek;)
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Podziel się swoją opinią

Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.

Reklama
Montana 2011-02-01 20:45:17

Dziękuję wszystkim za miłe słowa, pisze książkę więc opowieści będzie więcej.)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2011-01-30 12:40:36

świetna historia.!chyba nikt prócz Pani takich nie pisze .!;)pozdrawiam .
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Karolla 2011-01-26 22:38:56

Jestem pani fanką, duży szacunek;)
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Reklama
Olka96 2010-08-25 20:40:42

Świetne opowiadanie! Widzę że redakcja nie bez powodu Panią nagradza :) Pozdrawiam
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2010-04-20 20:35:53

Ludzie to jest boskie ja chcę więcej a najlepiej w postaci książki i grubości encyklopedii
odpowiedz
- Zgłoś wpis
AgnesC 2010-04-20 17:57:34

Świetna historia. Może sama końska ucieczka nie jest przyjemnym zjawiskiem dla właściciela. Ale odnalezienie koni jest wielką radością. Szczerze zazdroszczę galopu przez pola, bo sama wręcz o tym marzę, niestety galopu jeszcze nie opanowałam :(. Bardzo fajnie opowiedziana przygoda. :)P.S. Gdy konie uciekły mojemu wujkowi wszyscy łapali za co się da. Wyruszyli do lasu w poszukiwaniach i znaleźli cudowną gromadkę. Wszyscy byli zadowoleni poza moją ciocią, bo musiała prowadzić konia na psiej smyczy, którą w dłoń wcisnął jej wujek (pełnia szczęścia). xD
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Sophe95 2010-04-19 16:40:35

super historia ;)bardzo fajna przygoda ;P
odpowiedz
- Zgłoś wpis

Reklama

justyna0409 2010-04-19 15:19:20

Suuper! Zazdroszcze takich przygód!!
odpowiedz
- Zgłoś wpis
redakcja 2010-04-19 14:34:40

Świetna historia ;D Oby takich więcej ;)) hihi
odpowiedz
- Zgłoś wpis
Montana 2010-04-19 14:22:53

Dzięki Melodia,) to pewnie dlatego ,że życie ciągle czymś zaskakuje .Pozdrawiam.
odpowiedz
- Zgłoś wpis
melodia 2010-04-19 13:47:08

Bardzo fajna historia na tym portalu chyba tylko pani takie fajne pisze :)Pozdrawiam :)
odpowiedz
- Zgłoś wpis