Rozluźnienie. To, co ważne.

Jakiś czas temu pojechałam do stajni. Stwierdziłam, że wsiądę na taką dość starą klacz, z którą trzeba pracować nad tym, żeby szła rozluźniona. Siedziałam na niej drugi raz w życiu.
Wyczyściłam ją, przygotowałam czaprak, futerko, pas i ogłowie i wzięłam się za "siodłanie". Gdy była gotowa, wsiadłam na nią i wjechałyśmy na padok. Przy rozstępowaniu na początku była długa wodza. Po jakimś czasie skróciłam ją i zaczęłam się bawić wędzidłem. Klacz posłusznie zeszła z głową na dół i się "zaokrągliła". Gdy byłyśmy już gotowe, zakłusowałam. Klacz szła w miarę spokojnie, tylko czasami podnosiła głowę. Natomiast ja pracowałam nad tym, żeby się całkowicie rozluźnić oraz aby każdy mój ruch był kontrolowany. Przyszła chwila na galop. Noga dobra ale głowa była wysoko uniesiona. Starałam się bawić wędzidłem ale jakoś niespecjalnie było widać efekt. Odpuściłam sobie w końcu z ujeżdżeniem i przeszłam na luźną jazdę. Przestałam "mielić jej w pysku" i pozostawiłam wędzidło tylko tak, żeby koń szedł delikatnie oparty o rękę.
Okazało się, że nie warto zawsze nastawiać się na pracę ujeżdżeniową, może czasem warto odpuścić sobie konieczność "pozbierania" konia. Może czasem lepiej postawić na miłość i więź, nie na trening i sport? Może czasem po prostu wystarczy być.
Miałam nadal dość krótkie wodze. Pierwszym razem jak wsiadałam na tą klacz, nie mogłam jej zatrzymać w galopie. Teraz jednak udało mi się wydłużać wodze i byłam na prawdę zadowolona.
Tutaj chciałam trochę przemówić do jeźdźców, którzy (tak jak ja przed opisaną jazdą) wsiadają na konia i od razu żądają ganaszu, zebrania i nie wiadomo czego. Oczywiście nie mówię temu stanowczo NIE ale chciałabym zwrócić uwagę, że nawet w sporcie, pomiędzy treningami warto czasem sobie odpuścić i pozwolić koniu na swobodne, naturalne ruchy. Tak po prostu.