Rząd koński

Czaprak – płócienna, filcowa, sukienna lub niekiedy futrzana podkładka pod siodło chroniąca grzbiet konia przed obtarciami; nazywana też potnikiem. Dawniej określano tak również ozdobną tkaninę nakładaną pod siodło lub na wierzch, pokrywającą całe zwierzę lub jego zad.

Kantar - rodzaj uproszczonej uzdy (dla konia, osła, muła lub innych zwierząt hodowlanych);
nie zawiera on wędzidła, posiada natomiast kółko do mocowania uwiązu.
Najczęściej wykonywany jest z nylonu lub skóry; skórzane kantary stosowane są podczas trzymania konia w stanowisku lub boksie, ponieważ nie powodują odparzeń.
Pomaga on przy czyszczeniu, prowadzeniu i wykonywaniu innych prac przy zwierzęciu

Kawecan jest to portugalska odmiana kantara. Na nachrapniku ma trzy miejsca do zapięcia lonży. Najczęściej służy do lonżowania

Napierśnik - element uprzęży konnej. Złożony z pojedynczego paska w poprzek piersi konia lub w kształcie litery V przyczepiany do popręgu pomiędzy przednimi nogami konia. Zapobiega zsuwaniu się siodła do tyłu grzbietu

Podogonie – jest to pas, który z jednej strony przymocowany jest do siodła, a z drugiej strony zakończony jest pętlą służącą do przewleczenia ogona konia. Pętla po przewleczeniu powinna znaleźć się pod rzepem ogona.Podogonie zapobiega przesuwaniu się siodła do przodu, w przypadku gdy nie znajduje ono oparcia na kłębie konia. Z tego powodu najczęściej podogonie używane jest u kuców (niski kłąb to cecha charakterystyczna ich budowy). Zdarzają się również duże konie o słabo zarysowanym kłębie i/lub wąskiej klatce piersiowej, wymagające stosowania podogonia.

Popręg – element rzędu końskiego. Przebiega on pod brzuchem konia łącząc obie strony terlicy. Jego głównym zadaniem jest utrzymanie siodła we właściwym położeniu na grzbiecie konia. Występują jeszcze popręgi dodatkowe np. w siodłach typu West, oraz przy niektórych typach sakw.

Typy popręgów (przykłady)
Do siodeł typu angielskiego (sportowe) - najbardziej rozpowszechnione, posiadają po 2 sprzączki po obu stronach. Mogą być zrobione ze sznurka, skóry lub tworzywa sztucznego. Dodatkowo mogą być zaopatrzone w gumowe taśmy lub inne elementy w zależności od przeznaczenia i inwencji twórcy.
Do kulbak polskich - podobne do sportowych. Sprzączki są szersze ze względu na szerokość przystuł. Wykonane ze sznurka lub taśm połączonych skórzanymi poprzeczkami.
Do kulbak "west" – są stosunkowo szerokie i krótkie. Posiadają one po jednej dużej sprzączce lub pierścieniu z obu stron. Popręg do terlicy jest z prawej strony dopinany, a z lewej wiązany pasem.
Do siodła damskiego – o dość specyficznej budowie, posiadają dodatkowy pasek skośny łączący prawą stronę tylnego łęku do głównej części popręgu.

Przystuły - skórzane rzemienie, do których zapinane są klamry popręgu. Jeżeli występują trzy przystuły, klamry popręgu zapinane są na pierwszą i ostatnią przystułę.

Puśliska - skórzane rzemienie, na których wiszą strzemiona. Puśliska do siodła są przymocowane metalowymi uchwytami, czyli tzw. maszynkami. Są one tak skonstruowane, że po silnym szarpnięciu strzemienia do tyłu zwalniają puśliska - stanowi to zabezpieczenie jeźdźca przy upadku (zapobiega ciągnęciu go po ziemi przez konia w przypadku utkwienia nogi w strzemieniu).

Strzemię – część rzędu końskiego, metalowe (lub drewniane) pałąki zawieszone na skórzanych paskach, tzw. puśliskach, po obu stronach siodła. Kiedy jeździec wsiada na konia wsuwa nogę do strzemienia, po czym drugą nogę do drugiego strzemienia. W czasie kłusu jeździec na raz wstaje w strzemionach, a na dwa siada w siodle (tzw. kłus anglezowany).