Skoki przez przeszkody - terminologia

EKWIPUNEK SKOKOWY
Istnieje pewna liczba elementów wyposażenia i rzędu, które powstały specjalnie na potrzeby jeźdźców i koni startujących w zawodach skokowych.

Siodło skokowe – pozwala ono jeźdźcowi siedzieć bardziej z przodu i z krótszymi strzemionami niż te, jakie używa się w siodle wszechstronnym. Siodła skokowe mają zwykle dłuższe siedzisko, głębsze poduszki kolanowe i wyższy tylny łęk.

Palcat skokowy – jest on krótki i wygodny. Jeździec pozwala mu wisieć wzdłuż łopatki konia, gdzie nie przeszkadza on podczas skoku. Palcaty używane na zawodach nie powinny być dłuższe nić 75 cm.

OCHRONA DLA KONIA-SKOCZKA
Celem ochraniaczy zakładanych na dolne partie nóg jest zapobieganie, aby koń nie skaleczył się o przeszkodę lub uderzając się własnym kopytem.

Ochraniacze na ścięgna wykonywane są ze skóry. Gąbki piankowej, plastiku lub filcu. Chronią one nadpęcia, pęciny i ścięgna konia.

Ochraniacze na koronki kopyta, tzw. kalosze, chronią konia przed skaleczeniem o własne kopyta.

Konie-skoczki mają czasem tendencję do uderzania nogami o przeszkodę. Aby zapobiec skaleczeniom, zakłada się im wykonane na ogół ze skóry ochraniacze. Tzw. strychulce chronią kopyto, koronkę kopyta i przednie nogi przed uderzeniem przez nogi tylne. Największe prawdopodobieństwo takiego uderzenia zachodzi wtedy, kiedy konie skaczę na ciężkim i miękkim podłożu. Ochraniacze ze skóry są zapinane na nogach, natomiast gumowe mogą być naciągane na kopyto, tak, aby chroniły koronkę – tzw. kalosze.

KOŃ – SKOCZEK
Konie bardzo wielu ras mogą być bardzo dobrymi skoczkami i warunkiem powodzenia nie są jakieś określone wymiary, ważna natomiast jest budowa ciała. Konie takie muszą mieć długi, zdrowe nadpęcia i ścięgna. Zad powinien być zaokrąglony, silny i muskularny, o zdrowych stawach, ponieważ stamtąd koń czerpie siłę do skoku. Bardzo krótki grzbiet nie jest u koni – skoczków preferowany, gdyż utrudnia im pokonywanie przeszkód. Koń musi być w doskonałej kondycji. Specjaliści są zdania, że połowa problemów, na jakie natykają się jeźdźcy skokowi, wiąże się ze stanem fizycznym ich koni.

Ból lub nadwyrężenie mięśnia może prowadzić do rozmaitych trudności, nawet jeżeli na zewnątrz nic nie widać.

PÓŁSIAD
Koń powinien być w stanie osiągnąć równowagę podczas skoku przy możliwie najmniejszym nakładzie sił. Oznacza to, że jeździec powinien w miarę możliwości trzymać swój ciężar w tej samej pozycji, bez szukania oparcia na wodzach.
Jeździec tylko wtedy może prawidłowo dać pomoce, jeżeli sam jest w całkowitej równowadze. Podczas skoku prawidłową pozycją dla jeźdźca jest półsiad. Aby go osiągnąć skraca się strzemiona o dwie lub trzy dziurki, aby kolana ciaśniej przylegały do siodła. Jeździec przesuwa swój tułów odrobinę do przodu, a poprzez uda i kolana opiera swój ciężar na strzemionach. Stopka strzemienia powinna znaleźć się w najszerszym miejscu stopy. Ważne jest, aby pięty pozostawały obciągnięte w dół, aby łydka zachowała prawidłowe ułożenie. Ramiona powinny swobodnie zwisać, a przedramiona tworzyć przedłużenie wodzy. Taka postawa zmniejsza ciężar spoczywający na grzbiecie konia i sprawia, że koniowi łatwiej jest odnaleźć równowagę.

BASKILOWANIE
Kiedy koń osiąga najwyższy punkt skoku, baskiluje, czyli przemieszcza głowę i szyję w dół, tworząc całym ciałem łuk.

Przeszkoda szeroka z równolegle ułożonymi drągami jest idealną przeszkodą do uczenia konia baskilowania. Im węższy okser, tym szybciej koń musi baskilowa.

TECHNIKA SKOKU KONIA
Skok nad przeszkodą jest tak naprawdę wydłużonym skokiem galopu. Tajemnicą powodzenia w skoku jest właśnie uzyskanie tego wydłużenia. Technikę konia w skoku można podzielić na technikę nóg przednich, technikę nóg tylnych oraz technikę głowy i szyi. Przednie nogi musza być podnoszone wysoko i przyciągnięto do brzucha. U niektórych koni przednie nogi podczas skoku mniej czy bardziej zwisają, co powoduje, że konie te muszą skakać wyżej, aby na czysto pokonać przeszkodę.
Bardzo rozpowszechnionym błędem wśród koni jest podwijanie tylnych nóg. W najwyższym punkcie skoku koń musi się rozciągnąć, i jeżeli koń o tym zapomni i przyciągnie tylne nogi pod siebie, zabraknie mu miejsca, aby czysto pokonać przeszkodę. Praca głowy i szyi konia podczas skoku odpowiada za prawidłową linię grzbietu.