Sposób użytkowania konia - Zaprzęgi

Niezbyt dużo wagę przykłada się do szczegółów budowy ciała konia zaprzęgowego, choć mają one nieco większe znaczenie niż w przypadku koni wykorzystywanych do woltyżerki. Uwagę zwraca się głównie na szyję, która nie powinna być ani za krótka, ani zbyt nisko osadzona, by uprząż nie uciskała krtani. Oprócz tego ważny jest rozstaw ganaszy, gwarantujący właściwe ustawienie głowy z niemal pionowym czołem i zgięciem szyi w potylicy ( tzn. zganaszowanie ). Jak u wszystkich koni w sporcie wyczynowym ważna jest obszerna, a więc szeroka i głęboka klatka piersiowa oraz wydatny, długi kłąb - miejsce przyczepu ścięgien i mięśni ważny dla ruchu. Niektórzy fachowcy twierdzą jednak, ze budowa kłębu nie ma specjalnego znaczenia i że jest on istotny tylko dla koni wierzchowych. W przeciwieństwie do tułowia, który może być krótki, zad powinien być odpowiednio długi i dobrze umięśniony. Koń powinien "kryć dużo ziemi", mieć długą i skośną łopatkę oraz tak skątowany staw skokowy, aby tylne nogi dostatecznie daleko podstawić pod zad. Podobnie jak u wszystkich koni, szczególną uwagę należy poświęcić kopytom, których budowa musi być bez zarzutu. Poza tym zwierzę powinno ogólnie sprawiać wrażenie harmonijnie zbudowanego i dobrze się prezentować. Oprócz odpowiedniej budowy, od konia zaprzęgowego oczekuje się pełnego zaufania do człowieka oraz zrównoważonego temperamentu, ponieważ w tej dziedzinie sportu oddziaływanie pomocami jest bardziej ograniczone niż w jeździectwie, a więc szczególne znaczenie ma całkowite zaufanie między człowiekiem i zwierzęciem. Do koni zaprzęgowych należą oczywiście kłusaki, specjalnie hodowane do tego sportu, ale nadają się do niego również przedstawiciele innych ras, m.in.: konie wielkopolskie, Ślązaki, angloaraby, hanowerskie oraz te rzadziej spotykane w Polsce np.: andaluzyjskie, fryzyjskie, lipicańskie, kackneye, w mniejszym stopniu trakeny, konie holsztyńskie lub małopolskie oraz większość kuców.