Sposób użytkowania konia - Ujeżdżenie

Harmonii budowy ciała i związanej z nią płynnością ruchu we wszystkich chodach w naturalnej postawie poszukuje się u koni, które mają być przeznaczone do ujeżdżenia. Idealny koń dresażowy ma piękną, mocno osadzoną szyję o lekko wypukłej górnej linii, szeroko rozstawione ganasze ( ułatwiają zebranie ), mocne, długie i skośne ustawione łopatki, dużą swobodę łokcia i kłąb przesunięty daleko do tyłu, co wymusza dalsze ułożenie siodła i przyczynia się do uaktywnienia zadu. Lędźwie muszą być dobrze związane, a zad długi i lekko opadający, zdolny do dźwigania większego ciężaru i zapewniający lepsze podstawienie kończyn tylnych, co ma znaczenie w ujeżdżeniu wyższej klasy i w skróconych chodach. Krótkie nadpęcie z kolei pozwala na wyrzucenie do przodu wyprostowanych przednich kończyn w wyciągniętym kłusie, podczas gdy długie zapewnia wprawdzie piękną i pełną grację akcję, ale skraca krok. Koń ujeżdżeniowy powinien być w formacie zbliżonym do kwadratu, zaokrąglony, o wysokości w kłębie 165 - 75 cm. Jakkolwiek harmonijna budowa zapewnia płynny ruch, warto dokładnie mu się przyjrzeć - najlepiej na swobodzie lub na lonży bez siodła. Ważny jest zwłaszcza ruch po linii prostej. W stępie ślady tylnych nóg powinny przekraczać ślady przednich, w kłusie mogą one pokrywać, choć pożądane jest przekraczanie jak w stepie, co rzadko osiągają konie o długim grzbiecie. Mimo że maść w oczywisty sposób nie ma najmniejszego związku z budową ani osiągnięciami konia, niemniej jednak sędziowie niechętnie widzą na czworoboku konie ujeżdżenowe o niesymetrycznym umaszczeniu. Przyczyną tego jest zapewne fakt, że niejednorodne umaszczeni nóg wywołuje złudzenie nieregularny wykrok, a niesymetryczne odmiany na pysku - przekrzywienie głowy.

Tak było w moim przypadku, gdy wraz z moją klaczą pojechałyśmy na zawody ujeżdżeniowe, przez jej odmiany na nogach sędziom wydawało się że klacz ma nieregularny wykrok i straciłyśmy punkty.