Sposób użytkowania konia - Skoki

W konkursach skoków startują konie różnych ras. Prym wiodą holsztyńskie, hanowerskie, pełnej krwi angielskiej, współczesne oldenburgi, trakeny, belgijskie konie wierzchowe, kuce walijskie i kuce Connemara, ale predestynuje je do pokonywania przeszkód nie rasą, lecz ich budową i charakterem. Najważniejsza jest odwaga i wrodzona chęć do skoków. Bez nich z żadnego konia nie zrobi się skoczka, nawet jeśli szkolenie powierzy się najlepszemu trenerowi. Koń skoczek powinien być tak wyszkolony, aby z jednej strony był posłuszny jeźdźcowi, a z drugiej dostatecznie inteligentny, by w przypadku kłopotów umiał sobie sam poradzić, np. gdy w szeregu nie pasują mu odległości między przeszkodami. Oprócz inteligencji konie te muszą być bardzo elastyczne, aby mogły z łatwością pokonywać zakręty i zwroty na parkurze. Oprócz płynności ruchu powinny posiąść zdolność szybkiej zmiany długości kroku i zmiany nóg w galopie, a także zginania nóg przednich oraz prostowania wszystkich kończyn. Dobry skoczek musi mieć długą szyję, szerokie ganasze, ruchomą potylicę, dużą skośną łopatkę o dużej swobodzie ruchu, niezbyt długi grzbiet, silny zad i mocne stawy wszystkich kończyn. Pożądane jest nieco dłuższe nadpęcie, sprzyjające wysokiej akcji w kłusie oraz galopie i ułatwiające mocne zgięcie nogi nad przeszkodą. Kopyta powinny być odpowiednio duże i szerokie, a wysokość w kłębie u koni dużych ras wynosić 167 - 170 cm. Przed zakupem konia do skoków należy sprawdzić jego umiejętności w tym względzie. Jeżeli sprawdzian ten może odbyć się wyłącznie na placu u obecnego właściciela, to należałoby przedstawić i przebudować przeszkody. Warto także wykorzystać inne przedmioty ( NIE MOGĄ MIEĆ OSTRYCH KANTÓW ANI ODSTAJĄCYCH GWOŹDZI ). Dzięki tym zmianom można będzie lepiej ocenić zdolności zwierzęcia. Należy też zwrócić uwagę na to, jak koń podchodzi do przeszkody: przed skokiem powinien się nią zainteresować i opuścić głowę, co pozwoli mu na baskilowanie ( odpowiednią pracę grzbietu ) podczas skoku.