Reklama
Stres podczas jazdy a instruktorzy
Ostatnio odkryłam, że za bardzo się stresuję podczas jazdy konnej. Instruktor czegoś ode mnie wymaga, a ja im bardziej chcę zrobić dobrze, tym mniej mi to wychodzi i stres przechodzi na konia... Albo zależy mi na czymś, żeby mi wyszło dobrze, np. przejazd przez drążki w półsiadzie, spinam mięśnie, jestem sztywna i co? Tracę równowagę lub pochylam się za bardzo i nici z dobrego przejazdu. Niedawno instruktor zrobił mi trening skokowy, było to dla mnie coś nowego, bałam się, że mi nie wyjdzie, zabrakło mi wiary w siebie i konia i od razu wszystko się posypało.
Podziwiam jeźdźców, którzy to wszystko na koniu robią bezproblemowo, nowe rzeczy traktują jak wyzwanie i nie przejmują się, że im coś nie wyjdzie. Właśnie, a ja przejmuję się, że mi coś nie wyjdzie, nastawiam się na porażkę i przez to jej doświadczam. Gdybym zmieniła nastawienie na sukces, na pewno lepiej by mi to wyszło, bardziej bym się skoncentrowała na danym zadaniu, by je wykonać dobrze, a nie bać się, że zrobię coś źle i zostanę skrytykowana. Tak bardzo boję się krytyki, zwrócenia uwagi, ale przecież nie ma osoby, która by nie robiła błędów, zwłaszcza na początku nauki. A instruktor jest właśnie po to, by zwracać uwagę na błędy i uczyć.
Starsza koleżanka poradziła mi, że nie mam się czym przejmować, bać, po prostu mam jechać dobrze, a jak nie wyjdzie, to poprawić to co nie wyszło. Nastawić się na branie lekcji jazdy konnej, a nie na odbiór krytyki. Wypróbowałam to podczas zeszłej jazdy i rzeczywiście – sprawdza się. Zauważyłam, że im mniej się przejmuję i bardziej biorę wszystko na luzie, tym lepiej mi to wychodzi. Więc zmieniłam podejście - nie będę się spinać, denerwować, że mi nie wyjdzie (czasami nawet przestawałam oddychać – wstrzymywałam oddech :), będę dążyć do tego, by się zrelaksować, nawet starać uśmiechać podczas jazdy, oddychać głęboko. Czytałam, że wówczas koń ma większą przyjemność z jazdy, chętniej wykonuje polecenia i jest się wtedy w całkowitej harmonii z koniem. No a tym bardziej ja mam wtedy przyjemność z jazdy.
Mój stres podczas jazdy wynikał też niejednokrotnie ze złego sposobu nauczania przez instruktora. Natrafiłam kiedyś na takiego instruktora, który po prostu wyżywał się na jeźdźcach, był krzykliwy, wulgarny, zależało mu tylko na tym, by zdołować kogoś, pokazać swoją wyższość, wykończyć jeźdźca i udowodnić, że to on jest na pewno najlepszy. Jestem za bardzo wrażliwa na takie traktowanie i nie umiem obronić się lub tym bardziej odpyskować w sytuacji, gdy ktoś bezpodstawnie na mnie krzyczy. A takie osoby stają się właśnie ofiarami dla tego typu instruktorów. Wtedy też myślałam o sobie, że to ja jestem beznadziejna, nic nie umiem, do niczego się nie nadaję. Zrezygnowałam wtedy z jazdy konnej, ale bardzo tęskniłam do koni, więc zapisałam się do innej stadniny, gdzie na szczęście znalazłam instruktora, który jeżeli już krzyczał, to tylko po to, żebym usłyszała polecenie lub uwagę i to polecenie wykonała właściwie.
Przy okazji wymienię jeszcze inny typ instruktora – to taki, który wszystko ma gdzieś i widząc, że umiem jakoś jeździć, nie zwraca mi uwagi, po prostu zostawia mnie z koniem i mogę robić sobie co chcę. Niby fajnie, ale ja chciałabym coraz lepiej jeździć konno, a nie stać w miejscu z jazdą lub powtarzać i utrwalać te same błędy, na które nikt mi nie zwróci uwagi. Pewnie mieliście z takim do czynienia, i w porównaniu z tym typem furiata stwierdziliście, że ekstra, w końcu spokój, nikt się nie czepia, jeżdżę sobie sama i tyle. Ale w takim razie za co właściwie dostaje wtedy kasę instruktor? Za to, że rozmawia sobie obok z koleżanką/kolegą, pije herbatę/kawkę i właściwie ma wolne? Dlatego uważam, że z takim instruktorem nauka też nie ma sensu.
I tak niechcący wyszły mi 3 typy instruktorów jazdy konnej:
1) wymagający, któremu zależy na nauczeniu kogoś jazdy
2) furiat, który lubi się wyżywać na kimś, nie uczy tylko krzyczy, a jeździec ze stresu słabiej ogarnia i wykonuje polecenia
3) niewymagający, któremu zależy na tym, by jak najmniej robić, nie uczy, bo mu się nie chce
Ale żeby mniej się stresować, bardziej cieszyć z jazdy konnej i lepiej korzystać z rad i krytyki instruktorów, trzeba przede wszystkim uwierzyć, że da się radę i samego siebie do tego przekonać
Może znacie jakiś jeszcze typ instruktora to piszcie. Oczywiście życzę Wam tego 1-wszego! I czy udało Wam się znaleźć takiego instruktora? Bo mi na szczęście tak i to na dodatek nie jednego :) No i sobie życzę lepszej współpracy między mną a koniem, mniej spinania się i stresu, a więcej radości z jazdy i uśmiechu!
Podziwiam jeźdźców, którzy to wszystko na koniu robią bezproblemowo, nowe rzeczy traktują jak wyzwanie i nie przejmują się, że im coś nie wyjdzie. Właśnie, a ja przejmuję się, że mi coś nie wyjdzie, nastawiam się na porażkę i przez to jej doświadczam. Gdybym zmieniła nastawienie na sukces, na pewno lepiej by mi to wyszło, bardziej bym się skoncentrowała na danym zadaniu, by je wykonać dobrze, a nie bać się, że zrobię coś źle i zostanę skrytykowana. Tak bardzo boję się krytyki, zwrócenia uwagi, ale przecież nie ma osoby, która by nie robiła błędów, zwłaszcza na początku nauki. A instruktor jest właśnie po to, by zwracać uwagę na błędy i uczyć.
Starsza koleżanka poradziła mi, że nie mam się czym przejmować, bać, po prostu mam jechać dobrze, a jak nie wyjdzie, to poprawić to co nie wyszło. Nastawić się na branie lekcji jazdy konnej, a nie na odbiór krytyki. Wypróbowałam to podczas zeszłej jazdy i rzeczywiście – sprawdza się. Zauważyłam, że im mniej się przejmuję i bardziej biorę wszystko na luzie, tym lepiej mi to wychodzi. Więc zmieniłam podejście - nie będę się spinać, denerwować, że mi nie wyjdzie (czasami nawet przestawałam oddychać – wstrzymywałam oddech :), będę dążyć do tego, by się zrelaksować, nawet starać uśmiechać podczas jazdy, oddychać głęboko. Czytałam, że wówczas koń ma większą przyjemność z jazdy, chętniej wykonuje polecenia i jest się wtedy w całkowitej harmonii z koniem. No a tym bardziej ja mam wtedy przyjemność z jazdy.
Mój stres podczas jazdy wynikał też niejednokrotnie ze złego sposobu nauczania przez instruktora. Natrafiłam kiedyś na takiego instruktora, który po prostu wyżywał się na jeźdźcach, był krzykliwy, wulgarny, zależało mu tylko na tym, by zdołować kogoś, pokazać swoją wyższość, wykończyć jeźdźca i udowodnić, że to on jest na pewno najlepszy. Jestem za bardzo wrażliwa na takie traktowanie i nie umiem obronić się lub tym bardziej odpyskować w sytuacji, gdy ktoś bezpodstawnie na mnie krzyczy. A takie osoby stają się właśnie ofiarami dla tego typu instruktorów. Wtedy też myślałam o sobie, że to ja jestem beznadziejna, nic nie umiem, do niczego się nie nadaję. Zrezygnowałam wtedy z jazdy konnej, ale bardzo tęskniłam do koni, więc zapisałam się do innej stadniny, gdzie na szczęście znalazłam instruktora, który jeżeli już krzyczał, to tylko po to, żebym usłyszała polecenie lub uwagę i to polecenie wykonała właściwie.
Przy okazji wymienię jeszcze inny typ instruktora – to taki, który wszystko ma gdzieś i widząc, że umiem jakoś jeździć, nie zwraca mi uwagi, po prostu zostawia mnie z koniem i mogę robić sobie co chcę. Niby fajnie, ale ja chciałabym coraz lepiej jeździć konno, a nie stać w miejscu z jazdą lub powtarzać i utrwalać te same błędy, na które nikt mi nie zwróci uwagi. Pewnie mieliście z takim do czynienia, i w porównaniu z tym typem furiata stwierdziliście, że ekstra, w końcu spokój, nikt się nie czepia, jeżdżę sobie sama i tyle. Ale w takim razie za co właściwie dostaje wtedy kasę instruktor? Za to, że rozmawia sobie obok z koleżanką/kolegą, pije herbatę/kawkę i właściwie ma wolne? Dlatego uważam, że z takim instruktorem nauka też nie ma sensu.
I tak niechcący wyszły mi 3 typy instruktorów jazdy konnej:
1) wymagający, któremu zależy na nauczeniu kogoś jazdy
2) furiat, który lubi się wyżywać na kimś, nie uczy tylko krzyczy, a jeździec ze stresu słabiej ogarnia i wykonuje polecenia
3) niewymagający, któremu zależy na tym, by jak najmniej robić, nie uczy, bo mu się nie chce
Ale żeby mniej się stresować, bardziej cieszyć z jazdy konnej i lepiej korzystać z rad i krytyki instruktorów, trzeba przede wszystkim uwierzyć, że da się radę i samego siebie do tego przekonać
Może znacie jakiś jeszcze typ instruktora to piszcie. Oczywiście życzę Wam tego 1-wszego! I czy udało Wam się znaleźć takiego instruktora? Bo mi na szczęście tak i to na dodatek nie jednego :) No i sobie życzę lepszej współpracy między mną a koniem, mniej spinania się i stresu, a więcej radości z jazdy i uśmiechu!
Reklama
Komentarze opinie
Podziel się swoją opinią
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze
-
Reklama
-
2013-09-11 13:02:44Czy moi trenerzy są wymagający? Jak cholera! Czy wrzeszczą jak robię coś za koleją źle? Oczywiście, że tak. Tyle, że ja się nie unoszę i nie obrażam jak mała dziewczynka, tylko motywuje mnie to do działania i poprawienia błędów. Oczywiście jak robię dobrze, to jestem chwalona. Instruktor powinien być motywujący - jak potrzebujemy kopa w dupę to nas opieprzyć, jak trzeba pokazać co robimy źle to powinien to wytłumaczyć, jak robimy dobrze to chwalić. I sam powinien być doświadczonym jeźdźcem, a nie teoretykiem z pierwszego lepszego kursu.
odpowiedz -
2013-05-08 19:39:45Ja spotkałam się z niezbyt fajnym instruktorem, gdy jeździłam jeszcze w innej stajni. "Trener" zostawiał jeźdźców samych na jeździe i "róbta co chceta". Jest to typ 3, tak jak napisałaś. Niczego się tam nie nauczyłam, a tym bardziej moim zdaniem było to bardzo nieodpowiedzialne i niebezpieczne. Na szczęście jeżdżę już gdzie indziej - instruktorki są zupełnie inne i atmosfera jest świetna :)
odpowiedz -
2013-02-20 10:02:17Przecież jeździsz dla siebie nie dla innych, :) nie rozumiem w czym się tu stresować. PO tto jest instruktor zeby uczyc, poprawiac. A skoro kochasz jazde konną to nie powinno byc problemem poznawanie nowych rzeczy :o ja bym się rwała do nowych zadań wyzwań :)
odpowiedz -
Reklama
-
2013-02-17 20:31:11Nie da się ukryć, że to instruktor tworzy atmosferę i warunki do nauczania, wraz z całym otoczeniem, końmi i wyposażeniem, które ma do dyspozycji. Dla mnie, jako dla instruktora, najważniejsza jest komunikacja z klientem, wymiana informacji. Co mu się podoba, co mu się nie podoba, nakłanianie uczniów do zadawania pytań, szukania własnych rozwiązań na omawiane wspólnie przez nas problemy, skupianie się na szczególnie trudnych zadaniach i rozkładanie ich na mniejsze elementy tak, aby sukces przychodził małymi kroczkami, ale skutecznie.Jeśli natomiast chodzi o wyjazd w teren, oczywiście, jeździec na wyższym poziomie zaawansowania może odbyć równie aktywny trening w terenie co na zamkniętej ujeżdżalni, przynosi on wiele korzyści, jednak niekoniecznie nadaje się dla jeźdźca początkującego. Wyjazd w teren niesie za sobą duże ryzyko dla jeźdźca, który nie siedzi pewnie w siodle i nie panuje nad koniem w każdej sytuacji. Dlatego osobiście nie wyjeżdżam w teren z jeźdźcami, którzy nie poruszają się płynnie w trzech chodach.
odpowiedz -
2013-02-15 18:08:40Już byłam na jeździe konnej. Mój instruktor jest bardzo miły, ale wymagający.
odpowiedz -
2013-02-06 09:46:32
No właśnie mi też się wydaje, że tereny są lepsze niż ujeżdżalnia (choć jeszcze nie jeżdżę konno - dopiero od 14 lutego), ale mam koleżankę co woli ujeżdżalnię :O
odpowiedz -
2013-02-01 16:44:56
Instruktor początkujący. Dopiero zaczyna przygodę z nauczaniem. Sam prowokuje stres kursanta, przychodzisz na jazdę pełen wigoru i chęci a po godzinie boli cię głowa i humor zepsuty na resztę dnia. Raz mówi za dużo, kiedy indziej nie reaguje wcale. Monotonia podczas jazd źle działa również na konie, które kombinują i bawią się z jeźdźcem w kto kogo. Nauka idzie 4 razy wolniej niż z osobą zajmującą się tym od lat. Do nauczania trzeba mieć smykałkę i doświadczenie. Myślę że tak z 50% osób rezygnujących z jeździectwa to wina instruktora. Najlepsza instruktor to taki który ma ze 40 lat i dar do nauczania. No i same jazdy po ujeżdżalni w kółko do niczego nie prowadzą i niewiele w tym przyjemności. Aż prosi się by co którąś godzinę zrobić w terenie (chodź tylko step,kłus) a nie tylko ujeżdżalnia.
odpowiedz -
2013-02-01 13:43:00
Ja nie miałam jeszcze na szczęście okazji trafić na furiata, ale spotkałam się z typem 3. Na początku myślałam, że wszystko ok, podobały mi się jazdy i byłam ogólnie zadowolona. Dopiero kiedy na naszą jazdę w ramach zamiany przyszedł inny instruktor zauważyłam, że przez godzinę zajęć można zrobić mnóstwo rzeczy, że jest ciekawie, zabawnie i przy okazji zobaczyłam ile rzeczy nie potrafię, ile nie wiem i ile błędów do tej pory robiłam, a których nikt nie skorygował. Obecnie jeżdżę w innym miejscu, gdzie instruktorka jest super. Od niej dowiedziałam się o rzeczach i trickach, o których w życiu nie słyszałam. Robimy wszystko powoli, dokładnie, przywiązując uwagę do szczegółów a przy tym jazdy są bardzo ciekawe i urozmaicone. Wolę uczyć się w taki sposób i wiedzieć, że umiem zrobić to, to i tamto, że mam jakieś solidne podstawy niż robić wszystko włącznie ze skokami 1m ale byle jak. Też życzę wszystkim spotkania takiego instruktora z powołania :)
odpowiedz
Reklama
Reklama
Wideo galopuje.pl
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Najnowsze wiadomości
- 27/05 30 milionów złotych na elektryczne busy przyniesie ulgę koniom z Morskiego Oka
- 11/12 Patryk Fularczyk zwycięzcą CAVALIADA Driving Tour 2025
- 03/12 Nowa kategoria wiekowa U25 w WKKW
- 28/11 Przypadki Herpeswirusa Koni (EHV) na Śląsku – zaostrzone środki bezpieczeństwa
- 27/11 FEI łagodzi zasady dotyczące krwi u koni w skokach – co się zmienia od 2026
- 26/11 Jak wybrać odpowiedni kantar?
- 14/11 Mściwoj Kiecoń zwycięzcą Finału Średniej Rundy Perlage CAVALIADA Tour w Warszawie
- 06/11 CSI5*-W Lyon
- 06/11 CAVALIADA TOUR - zapowiedź
- 06/11 Ogłowie - poradnik
- 02/10 Warsztaty jeździeckie z Katarzyną Milczarek – podnieś poziom swojej jazdy!
- 25/09 Trening ujeżdżeniowy dla skoczka
- 23/09 Baborówko Driving Show 2025
- 11/09 Wywiad z dietetykiem koni - Katarzyną Basińską
- 10/09 Zawody Regionalne i Towarzyskie w Ujeżdżeniu Toporzysko 2025
- 29/08 Historyczny sukces Polski na Mistrzostwach Europy Seniorów w Ujeżdżeniu – Crozet 2025!
- 28/08 XXVII Jeździeckie Mistrzostwa Gwiazd Art Cup 2025
- 27/08 Koń uwięziony w studni w Szumince
- 26/08 VI Otwarty Czempionat Źrebiąt i Koni Ras Szlachetnych Radzionków 2025
- 22/08 Jagoda Karpińska i Piotr Mazurek o powożeniu zaprzęgami w programie Pytanie na Śniadanie TVP2
Czy moi trenerzy są wymagający? Jak cholera! Czy wrzeszczą jak robię coś za koleją źle? Oczywiście, że tak. Tyle, że ja się nie unoszę i nie obrażam jak mała dziewczynka, tylko motywuje mnie to do działania i poprawienia błędów. Oczywiście jak robię dobrze, to jestem chwalona. Instruktor powinien być motywujący - jak potrzebujemy kopa w dupę to nas opieprzyć, jak trzeba pokazać co robimy źle to powinien to wytłumaczyć, jak robimy dobrze to chwalić. I sam powinien być doświadczonym jeźdźcem, a nie teoretykiem z pierwszego lepszego kursu.
Ja spotkałam się z niezbyt fajnym instruktorem, gdy jeździłam jeszcze w innej stajni. "Trener" zostawiał jeźdźców samych na jeździe i "róbta co chceta". Jest to typ 3, tak jak napisałaś. Niczego się tam nie nauczyłam, a tym bardziej moim zdaniem było to bardzo nieodpowiedzialne i niebezpieczne. Na szczęście jeżdżę już gdzie indziej - instruktorki są zupełnie inne i atmosfera jest świetna :)
Przecież jeździsz dla siebie nie dla innych, :) nie rozumiem w czym się tu stresować. PO tto jest instruktor zeby uczyc, poprawiac. A skoro kochasz jazde konną to nie powinno byc problemem poznawanie nowych rzeczy :o ja bym się rwała do nowych zadań wyzwań :)