TARPAN

Bezsprzecznie, tarpan w swojej czystej formie, był zwierzyną łowną niemal do momentu wytępieniaw końcu XVIIIw., kiedyto liczne występoały tarpany o krwi pomieszanej z pogłowiem konia domowego.
Naukowe miano Eguus caballus gmelini Antonius, nadał Tarpanowi Helmut Otto Antonius, dyrektor parku zoologicznego w Wiedniu. Nazwał go tak razem z S.G Gmelinek, który schwytał cztery dzikie Tarpany w rosji w 1768r. i opisał je jako myszate z czarnymi podpalaniami na krancach ciała i z "nieproporcjonalnie grubymi " głowami,co przypuszczalnie wiązało się z wydatną wypukłą częścią czołową czaszki. Helmut Otto Antonimus był bardzo wnikliwym naukowcem i w 1922r opisał, że tarpan ""był autentycznym typem dzikiego konia o największycm znaczeniu, jako ogniwo łączące konia domowego z jego przodkami"

Uzanając dominację Konia Przewalskiego śród niektórych ras stepowych Wschodniej Europy i Zachodniej Azji Antonius twierdził, że wpływ tarpana rozciągał się od Karpat do Turkiestanu. W obrębie tego obzaru znajduje się Ukraina, ojczyna konika polskiego i hacuła, które są blisko spokrewnione z tarpanem. Istnieją również dowody na to, że w czzasie porotu do Europy tarpan oddziaływał na rozwój konia hiszpanskiego, którego bazę wyjściową stanoiły kuce Sorraia, pochodzace od tarpana.

Tarpan był idealnym przykładem konia prymitywnego. Nabliżsi są mu dzisiaj konik polski oraz hacuł. Konie te są bardzo odporne na niezsprzjające warunki środowiskowe, mają niezależny charakter i dysponują siłą niproporcjonalnie dużą w stosunku do rozmiarów ciała.