Ujeżdżenie jest proste - terminologia

Ujeżdżenie jest proste

STĘP POŚREDNI, STĘP ZEBRANY, STĘP WYCIĄGNIĘTY I STĘP SWOBODNY
Pomiędzy różnymi elementami programu ujeżdżeniowego koń może poruszać się stępem, aby odpocząć i odprężyć się. Młody koń zapewne spróbuje wyjść ponad wędzidło.

Kiedy koń potrafi już lepiej rozumieć pomoce dawane mu przez jeźdźca, można rozpocząć pracę nad stępem pośrednim.
Skracamy odrobinę wodze, ale ruchy powinny być nadal żywe i regularne. Tylne kopyta przekraczają nieco ślady przednich nóg. Poprzez nacisk przekazywany dosiadem i łydkami jeździec pomaga koniowi znaleźć prawidłowy rytm. Ręce poruszają się więc z głową konia.

W stępie zebranym kroki konia są krótsze niż w stępie pośrednim, a koń odrobinę wyżej podnosi nogi. Szyja jest podniesiona, a głowa niesiona nieznacznie przed imaginacyjną linią pionową. Pomimo krótszych kroków konia jeździec stara się, aby ruch był płynny, a koń nie śpieszył się.

W stępie wyciągniętym kroki są energiczne i tak długie, jak to tylko możliwe. Tylne kopyta przekraczając wyraźne ślady przednich nóg. Koń może nieść głowę trochę niżej, ale nie wychodząc z ręki jeźdźca. Stęp swobodny jest to naturalny stęp w rozluźnieniu. Jeździec pozwala koniowi na wyciągnięcie i opuszczenie głowy i szyi.

KŁUS ZEBRANY, KŁUS ROBOCZY,
I POŚREDNI, KŁUS WYCIĄGNIĘTY
Niektóre konie nie posiadają zdolności do kłusowania w stałym rytmie i zrównoważeniu, jeżeli mają na grzbiecie jeźdźca. W takich przypadkach pierwszym krokiem jest uzyskanie powolnego kłusa. Zanim rozpoczniemy pracę nad kłusem zebranym, koń musi się zrównoważyć.
Kłus zebrany, podobnie jak stęp zebrany, powinien składać się z krótkich, wyniosłych kroków. Tylne nogi powinny się aktywnie zginać, przednie nogi powinny pozostawać lekkie, a szyja wygięta w górę. Kłus zebrany robi wrażenie, jakby koń poruszał się lekkim krokiem tancerza. Pomiędzy kłusem zebranym a kłusem pośrednim istnieje kłus roboczy. Również tutaj równowaga jest bardzo ważna. Konia należy zachęcić, aby stawiał rytmiczne, elastyczne kroki. Zad powinien wyraźnie pchać konia do przodu.
Następnym rodzajem kłusa jest kłus pośredni, podczas którego kroki są dłuższe, a koń może nieco obniżyć głowę. Głowa nie musi być niesiona w takiej pozycji, jak w kłusie zebranym i roboczym. I wreszcie kłus wyciągnięty, podczas którego koń powinien starać się pokryć każdym krokiem tak dużo przestrzeni, jak to tylko możliwe. To wymaga od konia silnego impulsu. Koń może się wydłużyć i obniżyć szyję, ale musi zostać zachowany kontakt na wędzidle. Kroki powinny być jak najbardziej rytmiczne.

GALOP ZEBRANY, GALOP ROBOCZY
I POŚREDNI, GALOP WYCIĄGNIĘTY
Większość koni nie ma z galopem najmniejszych trudności. Jednakże jest ważne, aby koń pozostał w ręku i galopował po linii prostej. Głowa i szyja powinny poruszać się wraz z prowadzącą przednią nogą.
Kiedy koń zawieszony jest w powietrzu, znajduje się w równowadze, szyja i przednia część ciała jakby wznosiły się do góry. Aby koń przeszedł do galopu, jeździec używa dosiadu i łydek, aby w odpowiednim momencie dać koniowi sygnał. Aby upewnić się, że koń galopuje prawidłowo, jeździec powinien wyczuć to swoim dosiadem.

A galopie zebranym koń niesie głowę wysoko. Ponieważ ciężar został przeniesiony na zad łopatki są lekkie i mogą swobodnie się poruszać. Każdy krok galopu zebranego jest stosunkowo krótki, ale lekki i energiczny.
W galopie roboczym wszystkie nogi są bardzo aktywne. Koń elastycznie porusza się skokami do przodu, a jego ruchy są pełne siły i obszerne. Pomiędzy galopem roboczym a wyciągniętym mamy galop pośredni.
Koń porusza zad i tylne nogi, wykonując obszerne susy do przodu. Głowę może nieść bardziej przed pionem niż było to w przypadku galopu roboczego i zebranego. Szyja i głowa mogą też być trzymane odrobinę niżej.
W reszcie w galopie wyciągniętym koń z każdym skokiem kryje tak dużo przestrzeni, jak to tylko możliwe. Wewnętrzna tylna noga podchodzi silnie pod kłodę i uderza w ziemię bez zakłócania rytmu i równowagi. Szyja może być rozciągnięta, a głowa obniżona, przy czym nos wysunięty jest nieco do przodu.