Urządzenia stajenne cz.II

Automatyczne poidła w dużym stopniu oszczędzają pracy obsłudze stajennej. Ze względów higienicznych ma znaczenie, czy poidło jest żeliwne czy plastikowe. W stajniach, w których w zimie panuje temperatura ujemna oraz w stajniach otwartych należy zamontować poidła podgrzewane. Powinny być oddalone od żłobu, aby zmusić konia do ruchu. Pasze objętościowe, ze względu na wspomniany w poprzednim wpisie dopływ śliny, należy rozrzuca w jednym miejscu na ściółce. Stosowane dawniej różnych względów drabinki zawieszane na ścianach boksów, jak się okazało, mają negatywny wpływ na zdrowie koni. Opadający kurz i drobne cząsteczki siana wywołują choroby oczu, a utrzymywanie głowy i szyi przez dłuższy czas w nienaturalnym położeniu było przyczyną chorób kręgosłupa. W stajni, w której że ściółki dość rzadko usuwa się odchody, można zastosować dwa warianty na podawanie siana. Po pierwsze, w drewnianym korycie szerokość około 80 centymetrów, długość 40 centymetrów i wysokość z przodu około 60 centymetrów, a od tyłu około 100 centymetrów. Koryto stawia się na podłodze boksu i przymocowuje na stałe do ściany. Drugim sposobem jest podawanie siana w siatce mocno przywiązanej, np. do prętów górnej części drzwi. Nie należy przywiązywać jej do prętów ściany przedziałowej, bo sąsiad, znudzony staniem w boksie, z pewnością zacnie pracować nar rozwiązaniem supła, a jeśli mu się to uda, to leżąca w ściółce siatka z winylowego włókna może okazać się pułapką dla nóg konia.

Podstawkę na lizawkę przyczepia się także na wysokości stawu barkowego konia. Zarówno samą podstawkę, jak i sól należy regularnie oczyszczać z brudu. Źrebaki nie mogą mieć dostępu do lizawki, gdyż sół wywołuje u nich biegunkę.

Nieodzowna w stajni jest myjnia dla koni. Jej długość powinna być około 1,5 raza większa od długości przeciętnego dorosłego konia, a szerokość taka, aby zwierzę mogło swobodnie się obrócić. Podłoga musi być równa i przyczepna, z nieznacznym nachyleniem w kierunku otworu odpływowego. Koniecznie jest odprowadzenie stale dostępnej zarówno zimnej, jak i ciepłej wody. W części stajni wydzielonej na myjnię nie powinno również zabraknąć okna oraz dobrego sztucznego oświetlenia.

Bardzo przydatne w stajni jest solarium, choć niektóre koniarze uważają je za zbędny luksus. Wspomaga nie tylko leczenie schorzeń dróg oddechowych, mięśni i chorób zakaźnych, ale także działa profilaktycznie, rozprężająco, wzmacnia odporność oraz zwiększa liczbę erytrocytów we krwi. Wymiary pomieszczenia, w którym się ono znajduje, zależą oczywiście od wielkości solarium. Instalację urządzenia należy zlecić serwisowi wyszkolonemu przez producenta.

Absolutna koniecznością i normą w stajni jest osobne pomieszczenie głownie do przechowywania sprzętu jeździeckiego, zwane siodlarnią. Wchodzą do niego, należy przede wszytskim zwrócić uwagę na porządek. Zakurzone ogłowia z niedomytymi wędzidłami, porozrzucane zabłocone owijki i ochraniacze, wilgotne i brudne czapraki przyczepione do siodeł pozostawionych na podłodze nie wróżą nic dobrego. Takiej niedbałości często towarzyszy brak poszanowania cudzej własności, więc możemy być pewni, że i nasz sprzęt, często bardzo drogi, zostanie potraktowany w dokładnie taki sam sposób. Należy pamiętać o zasadzie higieny: każdy koń ma swój własny sprzęt oraz akcesoria do pielęgnacji. Dzięki temu zapobiega się przenoszeniu chorób skórnych na zdrowe konie. Oprócz porządku bardzo ważne jest utrzymanie odpowiedniej temperatury powietrza. Wilgoć i chłód utrudniają utrzymanie sprzętu w dobrym stanie. Ponadto czaprak wilgotny id potu, deszczu lub śniegu z pewnością nie wyschnie w ciągu doby w takich warunkach. W lecie trudno dokonać rzetelnej oceny tych cech pomieszczenia, ale okno, które można otworzyć, sprawna wentylacja i grzejnik pozwalają mieć nadzieję, ze podczas chłodów będzie tam sucho i ciepło. W każdej standardowej siodlarni każdy właściciel konia powinien mieć przydzielone miejsce na postawieni własnej skrzyni i ewentualnie udostępniony osobny wieszak na siodło.