Uzębienie konia jest w pełni przystosowane do odżywiania się przez konie, pokarmami roślinymi. Składa się ono z sześciu siekaczy oraz dwunastu zębów trzonowych w szczęce i żuchwie. Między siekaczami a zębami trzonowymu znajduje się przerwa. Jest to bezzębna powierzchnia. Ma ona szerokość mniej więcej dłoni dorosłego człowieka. U ogierów i wałachów (rzadziej u klaczy) wyrasta w tej wolnej przestrzeni kieł. U konia - podobnie jak u człowieka - występują zęby mleczne, które wypadają. Na ich miejsce rosną zęby stałe. Dwa pierwsze zęby przednie nazywamy cęgami, kolejne średniakami a trzecie okrajkami.
Dzięki uzębieniu konia możemy łatwo określić jego wiek. Siekacze mają na powierzchni żującej liczne zagłębienia w szkliwie. Nazywamy je rejestrami. Z biegem czasu ścierają się one w charakterystyczny sposób. W wieku 12 lat wszystkie rejestry są starte. Swoją nazwę zawdzięczają temu, że "rejestrują" wiek konia.
Komentarze