Walijski kuc górski

Celtyckie kuce, o których już wspominaliśmy, ulepszone przez Rzymian krwią koni orientalnych, były przodkami tego inteligentnego kuca. Według legendy Juliusz Cezara założył stadninę nad jeziorem Bala w Walii, według innej legendy na początku średniowiecza dwie importowane klacze arabskie uciekły i dołączyły do stada kuców. Źródła pisane dotyczące hodowli kuców walijskich pochodzą z XVIII w. Jak wynika z zapisów, w tym czasie duży wpływ na hodowlę miał ogier Merlin pełnej krwi angielskiej, pochodzący od ogiera Darley Arabian. Rasa była poprawiana w XIX w. poprzez krzyżowanie z końmi arabskimi i pełnej krwi angielskiej. Księga stadna założona w 1902r., podzielona jest na cztery sekcje. Do sekcji A należą walijskie kuce górskie. Do sekcji B wpisywane są kuce walijskie wierzchowe, do sekcji C kuce walijskie zaprzęgowe, a do sekcji D silne walijskie kuce zaprzęgowe. Walijski kuc górski jest najmniejszy z nich, ale jest najładniej zbudowanym koniem ze wszystkich wymienionych. Wysokość w kłębie nie może u niego przekraczać 122 cm.

Niedopuszczalne są maści srokate. Najbardziej popularne są maści siwe szpakowate, gniade i kasztanowate. Profil głowy jest nieco wklęsły, oczy są duże i wyraziste, uszy małe i spiczaste. Szyja mocna, wysoko osadzona, łopatki wyraźnie zarysowane. Grzbiet jest krótki, klatka piersiowa zaokrąglona. Zad mocny, kończyny tylne długie, ogon wysoko osadzony. Kończyny są wytrzymałe i suche, nadpęcia krótkie, kopyta niewielkie, okrągłe z bardzo odpornym rogiem. Praca kończyn jest swobodna. Walijski kuc górski jest wyjątkowo inteligentny, o dużym temperamencie, jednocześnie łagodny. Jest to silny, odważny o wszechstronny kuc wierzchowy, nadający się do rajdów. Eksportowany jest na cały świat, gdzie użytkowany jest także do poprawiania innych cech ras.