Walijski kuc górski

Walijski kuc górski:
Dzielą się na:
Sekcja A
To mały kuc o zgrabnej, głowie z szerokim czołem. Duże oczy, uszy małe. Silne, muskularne ciało. Wszystkie rodzaje maści podstawowych, często siwa.
Wysokość w kłębię 110 - 122 centymetrów.
Walijski kuc górski żył w Walii (stąd ta nazwa) ponad 1000 lat dzięki dużej odporności i małym wymaganiom. Zalety tego konia to: łagodny charakter i typowy, energiczny i efektowny ruch. Czyni to z kuca walijskiego wierzchowca dla małych dzieci. Również te kuce wymagają solidnego wychowania i wyszkolenia.

Sekcja B
Wysokość w kłębię do 134 centymetrów.
Umaszczenie: każde z wyjątkiem srokatego
Rasa wywodząca się od górskiego kuca walijskiego. Niegdyś używane przez pastuchów kuce są obecnie ulubionymi wierzchowcami dzieci. Są inteligentne i dzielne, dlatego ze wszystkich ras walijskich właśnie ta jest najbardziej popularna.

Sekcja C
Wysokość w kłębię do 134 centymetrów.
Umaszczenie: każde z wyjątkiem srokatego
Wywodzi się od górskiego kuca walijskiego. Używany był głównie do pracy na farmie. Dobry koń zaprzęgowy.

Sekcja D - walijski cob
Wysokość w kłębię do 152 centymetrów
Umaszczenie: dopuszczalna każda z wyjątkiem tarantowatej i srokatej
Budowa jest zwarta, zrównoważona i silna. To prawdziwy koń pod siodło i pociągowy, używany także do prac rolniczych, odpowiednio szybki i wytrzymały w zaprzęgu. Ma długi, sprężysty krok. Głowa o prostym profilu i nozdrzach szerokich i głębokich. Szeroka i głęboka klatka piersiowa. Kłąb wyraźnie zaznaczony. Szyja długa, muskularna, ale nie robi wrażenia ciężkiej, dumnie wygięta, wysoko osadzona na opadających łopatkach. Nogi bardzo mocne, doskonale umięśnione w górnej części. Kopyta zaokrąglone i twarde. Zad zaokrąglony, długi, wypukły. Ogon wysoko osadzony, noszony dumnie. Grzbiet krótki i prosty. Lędźwie długie i mocne. Uszy ładnie ukształtowane, dość krótkie, spiczaste, czujne.