Wiek konia cz.II

Wychowanie i szkolenie młodego konia jest dużym wyzwaniem. Daje ono najlepsze wyniki, jeśli postępuje się zgodnie z wymaganiami tego gatunku, uwzględniając osobowość trenowanego zwierzęcia. Z pewnością łatwiej kształtować młody charakter bez narowów niż starszy, trudny, spaczony przez nieodpowiednie warunki chowu lub niewłaściwe podejście poprzednich właścicieli. Z pełną świadomością zły charakter konia kształtują ludzie, którzy mają do niego niewłaściwy stosunek, a przyczyny niekorzystnych zmian jego zachowania leżą we wszystkich czynnościach, w jakich ten stosunek się uwidacznia, poczynając od karmienia, a kończąc na treningu. Agresja u płochliwych zwierząt, dla których obroną przed niebezpieczeństwem jest ucieczka, nie jest cechą naturalną.Dochodzi do głosu w ekstremalnej sytuacji, gdy zwierzę nie może w żadne sposób uwolnić się od sytuacji wywołującej jego strach i jedyną dostępną mu obroną jest atak. Agresja bywa cechą wrodzoną, ale tylko wtedy, gdy źrebna klacz podlega poważnym stresom, np. zbyt obciążającemu treningowi lub transportowi, który był dla niej nowym doświadczeniem. W wyniku takiego stresu przez pępowinę przedostaje się do krwi i mózgu płodu m.in. kortyzol ( wydzielany przez matczyny organizm ), a jego działanie może dać znać o sobie nawet po kilku latach w postaci nerwowości, agresywności lub strachu dorosłego już konia. Wymaga on wówczas szczególnej opieki doświadczonego koniarza. Spotyka się również konie z natury żywiołowe i pełne temperamentu, które pozbawione ruchu, mogą stać się z niebezpieczne nawet dla swoich opiekunów. Zwierzęta o takim temperamencie potrzebują naprawdę dużo ruchu, lecz nie w postaci godzinnego galopu po polach lub nużącego krążenia na lonży. Wystarczy systematyczny trening . w godzinach porannych właściwe szkolenie, po południu lekka jazda w terenie oraz jak najczęstsze przebywanie na padoku - najlepiej w towarzystwie innych koni. W szkoleniu uparciucha wynagradzanie każdego dobrze wykonanego zadania daje i wiele lepsze rezultaty niż uciekanie się do siły, pod warunkiem jednak, że trener zachowa cały czas cierpliwość i konsekwencję. Praca z młodym koniem powal utrwalić i uwydatnić jego zalety i pozwoli eliminować cechy, które utrudniają mu dopasowanie się do nowych warunków. To wać cechy, które utrudniają mu dopasowanie się do nowych warunków. To drugie zadanie jest nieco trudniejsze, zwłaszcza w przypadku koni starszych, gdyż czasem trudno dociec przyczyn ich niepożądanych reakcji. Nie wszystkie starsze konie muszą być jednak narowiste i trudne do opanowania. Jeśli były dobrze traktowane przez przednich właścicieli, to z pewnością można brać je pod uwagę jako przedmiot zakupu. Doświadczeni koniarze słusznie doradzają początkującym jeźdźcom, by nabywali konie dojrzałe i wyszkolone, nie zaś młode i surowe, przy czym preferują zwierzęta w wieku 7 -10 lat. Dobrze wyszkolony koń może przez pewien czas spełnić funkcję nauczyciela jazdy konnej dla młodego adepta tej sztuki, ale trzeba zaznaczyć, że taki układ nie trwa wiecznie. Jeśli wierzchowcowi nie stawia się nowych zadań i nie doskonali wcześniej przyswojonych przezeń umiejętności, to zaczyna on cofać się w rozwoju i niewłaściwie reagować na stosowanie pomoce. Słaby jeździec może bezwiednie zmienić olimpijczyka w upartego osła. Z uwagi na to, niezależnie od stopnia wyszkolenia kupującego konia, nie należy rezygnować z pobierania lekcji u dobrego instruktora. Złym dosiadem i nieprawidłowym użytkowaniem pomocy można wyrządzić koniowi szkody, które po pewnym czasie dają o sobie znać pogorszonym stanem jego zdrowia, licznymi kontuzjami i niechęciom do pracy.