Wszystko o... KONIKACH POLSKICH !

KONIK POLSKI – rasa koni późno-dojrzewających (3-5 lat), długowiecznych, odpornych na choroby i trudne warunki utrzymania. Mają twardy róg kopytowy pozwalający pracować niepodkutym na bitych drogach. Konie dość temperamentne, wymagające dobrego wychowania.

Dzikimi przodkami koników polskich są tarpany podobne do odkrytych w Azji przez rosyjskiego badacza Nikołaja Przewalskiego w 1876 roku koni Przewalskiego. Zamieszkiwały one do końca XVII wieku lesiste obszary wschodniej Polski, Litwy i Prus. W okolicach Puszczy Białowieskiej przetrwały do 1780 roku, kiedy to zostały odłowione i umieszczone w zwierzyńcu hrabiów Zamoyskich koło Biłgoraja. W 1808 roku z powodu panującej biedy zostały one rozdane okolicznym chłopom. W 1914 roku Jan Grabowski i Stanisław Schuch opisali małe chłopskie myszate koniki z okolic Biłgoraja.

Profesor Tadeusz Vetulani wprowadził nazwę "konik polski". Dzięki jego staraniom zaczęto odtwarzać konika o typowych dla tarpana cechach w warunkach rezerwatowych w Puszczy Białowieskiej. We wrześniu 1939 roku stado liczyło 40 sztuk. W okresie II wojny światowej Niemcy zrabowali konie i wywieźli je do Rzeszy na potrzeby badań prowadzonych przez naukowców niemieckich.

Po zakończeniu wojny Vetulani próbował odzyskać skradzione konie, bezskutecznie. Ostatecznie jednak udało się odbudować stado. Vetulani zadecydował również, że doświadczalna hodowla konika polskiego będzie się mieścić na Mazurach. Gazety olsztyńskie z roku 1953 rozpisywały się o utworzeniu rezerwatu dla koników polskich w Popielnie. Na początku sprowadzono tam ok 30 sztuk odnalezionych w różnych województwach całej Polski, głównie w rzeszowskim. Kilka tygodni później sprowadzono do rezerwatu w Popielnie stadninę koników polskich z Puszczy Białowieskiej, które tam przetrwały (również ok. 30 sztuk).

Cechy pokroju: (Program hodowlany ochrony zasobów genetycznych koników polskich)

* wysokość w kłębie koni dorosłych (klacze i ogiery): minimum – 130 cm, maksimum -140 cm
* obwód klatki piersiowej: wartości minimalne koni dorosłych (klacze i ogiery) – 165 cm
* obwód nadpęcia, wartości minimalne koni dorosłych: klacze – 16,5 cm, ogiery – 17,5 cm
* masa ciała 300 - 400 kg

Mały wzrost, silna i krępa budowa; prymitywna, ciężka głowa; szyja krótka i nisko osadzona, prosta; mało wyraźny kłąb, głęboka klatka piersiowa, zad ścięty, obfita czarna grzywa i ogon z nielicznymi jasnymi włosami, umaszczenie myszate, czarna pręga grzbietowa, pręgi na kończynach, rzadko występuje pręga łopatkowa. Klacze są mniejsze od ogierów.

Pogłowie w Polsce:

* hodowcy indywidualni: 310 klaczy, 90 ogierów
* stadniny państwowe 120 klaczy, 50 ogierów

Główne ośrodki hodowlane:

* w warunkach rezerwatowych: Popielno, Roztoczański Park Narodowy, Stacja Doświadczalna w Stobnicy Akademii Rolniczej w Poznaniu

* w warunkach stajennych: Popielno, Roztoczański Park Narodowy, Sieraków

* docelowo na wolności: W październiku 2007 roku rozpoczęto program introdukcji konika polskiego w Bieszczadach. Konie znajdują się w zagrodzie adaptacyjnej na terenie dawnej wsi Radziejowa. Po kilkuletnim okresie adaptacyjnym, służącym ukształtowaniu się tabunów i wytworzenia naturalnych stosunków stadnych w ich obrębie, zostaną wypuszczone na wolność. Dzikie konie wypełnią niszę ekologiczną, jaką stanowią łąki, pastwiska oraz tereny leśne po wysiedlonych wioskach. Ich obecność ma zapobiec zarastaniu gruntów rolnych gatunkami krzewiastymi i drzewami.