Zachowania konia - Reakcja na niebezpieczeństwo

REAKCJA NA NIEBEZPIECZEŃSTWO

Nawet udomowione konie gdy znajdują się na pastwisku, okazują podstawy instynktu stadnego. Pasąc się, stojąc blisko siebie, jeśli więc jeden osobnik znajduje się w większej odległości, zwykle oznacza to, że coś go zaniepokoiło - coś, co według niego ,,wymaga sprawdzenia"". Stado zapewnia koniom podstawowe poczucie bezpieczeństwa. Są one płochliwe i w obliczu zagrożenia zaraz uciekają. Jeżeli choć jeden z członków poderwie się do ucieczki, reszta natychmiast podąża za nim.
Konie są świetnie przystosowane do życia w grupie. Porozumiewają się ze sobą, wydając różne dźwięki, a także korzystając z mowy ciałą, np. poruszając uszami. Śpią na stojąco, gotowe w każdej chwili do biegu. Czasem widzimy konie leżące, ale wtedy jeden czy dwa stoją na straży.
Większość dnia spędzają na pasieniu się. Są klasycznym przykładem zwierząt mało, ale często jedzących. Ma to praktyczne uzasadnienie: ich żołądek nigdy nie jest w pełni wypełniony, ponieważ trudno uciekać z pełnym brzuchem. Innym przystosowaniem ewolucyjnym wynikającym z filozofii życiowej ,,uciekać, nie walczyć"" jest zdolność do obserwacji. Koń nie musi przerywać pasienia się, żeby mieć na oku całe otoczenie (obejmuje wzrokiem prawie pełne 360 stopni). Ta niezwykła umiejętność wynika z budowy głowy i szerokiego rozstawienia oczu. Jednak pomimo swej życiowej filozofii, to płochliwe zwierzę zapędzone w kozi róg - pozbawione możliwości ucieczki, broni się, kąsając i kopiąc.
Opiekując się udomowionymi końmi, warto mieć na względzie instynkt stadny, np. klasycznym błędem jest pozostawienie samotnego konia na pastwisku, podczas gdy resztę grupy pędzi się do stajni. Koń pozbawiony naturalnej ochrony, jaką stanowi stado, na pewno wpadnie w panikę i popędzi na oślep, gotów pokonać każdy płot, każdą przeszkodę, aby tylko połączyć się z towarzyszami.