Zachowanie konia cz.I

Żywy, ale nie płochliwy temperament, reagowanie bez zbytniej gwałtowności na bodźce zewnętrzne, ciekawość, odwaga, opanowanie w krytycznych sytuacjach, pełne ufności nastawienie do człowieka i przyjazne do przedstawicieli własnego gatunku - to cech konia najbardziej poszukiwane przez wszystkich nowych właścicieli. Charakter zwierzęcia kształtują różnorodne czynniki, których jest tak wiele, że nie sposób wszystkich wymienić. Niewątpliwie już traktowanie źrebnej klaczy wywiera ogromny wpływ nie tylko na zdrowie, ale i na temperament źrebaka. Również sposób odsadzenia, warunki w jakich wzrastał, pierwszy kontakt z jeźdźcem i rodzaj pierwszych relacji z człowiekiem mają wielki wpływa na jego charakter. Dlatego każdy koń jest inny i każdego należy traktować indywidualnie. O jego wyjątkowości decydują również zdolność przystosowywania się do nowych warunków oraz chęć do współpracy z człowiekiem. Oprócz różnic osobniczych istnieją również zasadnicze rozbieżności uwarunkowane przez wiek,rasę i płeć. Mimo to można doszukać się charakterystycznych, wspólnych dla wszystkich koni wzorców zachowań, których znajomość może okazać się pomocą w wyborze konia dla siebie. Najlepszym miejscem do obserwacji zachowania konia jest pastwisko które - choć w ograniczonym stopniu - zastępuje naturalne środowisko życia tego gatunku. Ci, którzy mieli okazję odwiedzić choć jedną z wielu dużych stadnin i przyjrzeć się koniom podczas wypasu, z pewnością dostrzeli, że konie często czują się dobrze w dużej grupie. Pasące się stado powoli przemieszcza się po horyzont, po czym spokojnie wraca, skubiąc trawę. Źrebaki, odsadki i młodzież, o kończynach jeszcze nieproporcjonalnie długich w stosunku do tułowia, sięgają po źdźbła trawy, często uginając w nadgarstku jedną z przednich nóg, ale jeśli to samo robią konie dorosłe lub co gorsza klękają, oznacza to poważne wady budowy. Jeżeli dokonujemy zakupu w zimie, to można z padoku odgarnąć śnieg i wysypać na oczyszczone miejsce trochę pachnącego siana. Warto poświęcić trochę czasu i pracy na przeprowadzenie tej próby. Ocenę konia należy zlecą wyłącznie osobom z długo letnim stażem, znającym się bardzo dobrze na koniach. Gdy zmęczone lub najedzone konie chętnie ucinają sobie drzemkę. Przyjmują charakterystyczną postawę; odciążają jedną z tylnych kończyn i nieznacznie opuszczają głowę z lekko położonymi uszami do tyłu. Inne chętnie skubią sobie wzajemnie kark i grzbiet. Młodzież sporo czasu spędza na zabawach, które pozytywnie wpływają na ich rozwój oraz uczą się życia w grupie. Nieporozumienie trwają krótko i zwykle kończą się na ostrzeżeniu, choć czasami pomoc lekarza weterynarii okazuje się potrzebna. Zaczepne działanie uwarunkowane dążeniem do uzyskania lub potwierdzenia wyższej pozycji w stadzie jest normalnym zachowaniem. Dzięki ustalonej hierarchii każdy członek grupy zna swoje miejsce w stadzie i panuje spokój. Przybycie nowego konia wywołuje potyczki, które kończą się po ustaleniu jego pozycji w stadzie. Życie w grupie o ustalonej hierarchii toczy się bez większych zadrażnień, pod warunkiem że konie o niższej pozycji mogą uciec przed atakiem dominujących nad nimi osobników oraz mają swobodny dostęp do pożywienia. Konie w grupie identycznie reagują na bodźce zewnętrzne. Kiedy w pobliżu dzieje się coś niepokojącego, wszystkie zrywają się galopem do ucieczki. Nieuczestniczenie w życiu stada, trzymanie się z dala od grupy i brak zainteresowania otoczeniem jest niepokojącym zjawiskiem u koni zarówno młodych, jak i starych. Takie nietypowe zachowanie wyraźnie wskazuje na nie najlepszy stan zdrowia konia. Konie leciwe często są odrzucane przez grupę, zwłaszcza młodych zwierząt, toteż mądry hodowca lub właściciel stada wypuszcza je na oddzielne pastwisko, jeśli jest taka możliwość.