Chorobę wywołuje specjalna pałeczka ronienia, rzadziej inne drobnoustroje chorobotwórcze. Źródłem szerzenia się choroby jest klacz, która przy poronieniu wydala zakażony płód, a następnie łożysko i wydzieliny dróg rodnych. Zakażenie może dojść także za pośrednictwem karmy i wody oraz nawozu, ściółki, sprzętu stajennego. W szerzeniu się choroby sprzyjają złe warunki w utrzymaniu. OBJAWY: Nabrzmienie warg sromowych, powiększanie się wymion i brzucha, wypływy śluzowo krwawe i zmniejszenie apetytu. Pojawienie się popędu płciowego dwa miesiące po kryciu wzbudza podejrzenie o zachorowaniu klaczy. ZAPOBIEGANIE: Prawidłowe żywienie paszami dobrymi pod względem jakości i wartości odżywczej, zawierającymi dostateczne ilości składników mineralnych i witamin. Dobre warunki wychowu klaczy źrebnych i racjonalne użytkowanie ich przy pracy. LECZENIE: Weterynarz dokonuje odkażających przepłukiwań narządów płciowych.
Komentarze