Zawody w powożeniu - powożenie zaprzęgami zawody

Zawody w powożeniu - Można brać udział w zawodach z przeszkodami z jednym koniem, tandemem (dwa konie, jeden za drugim), z parą lub czwórką w lejc (cztery konie).

UBIÓR WYMAGANY PODCZAS ZAWODÓW W POWOŻENIU
Podczas konkursu ujeżdżenia i maratonu na zawodach w powożeniu, mężczyźni musza nosić ciemne ubranie z krawatem. Na głowie powożący powinien mieć melonik lub cylinder. Kobiety zobowiązane są nosić kostium lub elegancką bluzkę z odpowiednio długą spódnicą, a także nakrycie głowy odpowiednie do stroju. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety muszą nosić rękawiczki oraz fartuch na kolanach. Fartuch powinien ciasno otulać uda siedzącego w pojeździe powożącego. Zadanie fartucha jest ochrona ubrania przez zabrudzeniem przez rękawiczki, lejce lub bryzgi błota. Zawodnicy mogą też nosić strój jeździecki lub mundury swoich stowarzyszeń.

Podczas maratonu dozwolone jest ubranie mniej formalne. Jednakże zarówno powożący, jak i ich luzacy muszą nosić nakrycia głowy.

Niektórzy powożący i ich pasażerowie nie szczędzą wysiłków, aby ubrać się odpowiednio do stylu pojazdu, często dostosowując swoje stroje do określonej epoki lub celu, jakim dany pojazd pierwotnie służył.

UKŁON
Zawodnicy zatrzymują swój pojazd przed sędziami, aby złożyć ukłon.
Mężczyźni zdejmują nakrycie głowy, kobiety pochylają głowę.

ZAWODY W POWOŻENIU
Impuls do organizowania zawodów w powożeniu wyszedł od brytyjskich entuzjastów zaprzęgów, którzy pragnęli kontynuować tradycję dawnych dyliżansów pocztowych, łączących ongiś prowincję z Londynem.
Dyliżanse odjeżdżały spod głównego urzędu pocztowego w Londynie. Przed odjazdem dokonywano tarannej inspekcji koni, uprzęży i pojazdu, aby upewnić się, że nic nie stanie na przeszkodzie, aby jechały one zgodnie z rozkładem jazdy.
Wyznaczona osoba towarzyszyła dyliżansowi, aby dopilnować ścisłego dotrzymywania rozkładu jazdy.
Dyliżanse podróżowały poprzez bardzo rózne okolice. Jazda była trudniejsza w ternie pagórkowatym niż w płaskim. Czasami powożący musiał znaleźć drogę pozwalającą objechać zerwany most lub drzewo, które wichura zwaliła na drogę. Powodowało to opóźnienie w stosunku do rozkładu jazdy i trzeba było potem dużo wysiłku, aby nadrobic stracony czas. Powożący musiał być zręczny i pomysłowy, aby szczęsliwie doprowadzić swój dyliżans do końca trasy. Dzisiejsze zawody składają się z:
a. pokazu i konkursu ujeżdżenia
b. maratonu
c. jazdy z przeszkodami (konkursu zręcznościowego)

POKAZ
Podczas pokazu sędziowie oceniają ogólny wygląd koni, powożącego, luzaków, uprzęży i pojazdu. Podczas dokonywania ocena ekipy stoi na placu.

UJEŻDŻENIE
Stopień trudności konkursu ujeżdżenia jest dostosowany do poziomu zawodów i przewidywanego poziomu doświadczenia i wyszkolenia uczestników. Konkurs ujeżdżenia rozgrywany jest na czworoboku o wymiarach przynajmniej 30x60m dla zaprzęgów jednokonnych i par oraz przynajmniej 40x80m dla tandemów i czwórek ‘w lejc’. Próba ujeżdżenia trwa około dwunastu minut. Celem tego konkursu jest sprawdzenie opanowania, regularności i rytmu ruchu oraz impulsu koni, a także doświadczenia i umiejętności powożącego. W przypadku więcej niż jednego konia oceniany jest także sposób, w jaki konie współpracują ze sobą. Każdy konkurs powożenia rozpoczyna się i kończy pozdrowieniem lub ukłonem przed sędziami. W klasach 1 i 2 może sędziować tylko jeden sędzia, ale dla klasy 3 powinno być przynajmniej trzech sędziów. Jeżeli jest więcej niż jeden sędzia, miejsce pozostałych jest na krótkiej ścianie czworoboku, pomiędzy literami B i E. sędzia główny zawsze siedzi w literze C. jeżeli jakiś uczestnik nie może ukończyć konkursu ujeżdżenia z powodu kłopotów z ekwipunkiem, zostaje wyeliminowany z całych zawodów.

MARATON
Maraton jest jazdą na przełaj, zawierającą elementy zręcznościowe oraz przeszkody. Dystans wynosi 27km i jest podzielony na pięć odcinków (A-E), które pokonywane są z różną szybkością. Odcinek A (10 km) przejeżdżaniu jest w kłusie ze średnią prędkością 15km/h. Odcinek B (1200m) pokonuje się stępem z prędkością 7km/h. Odcinek C (5km) to odcinek szybkiego kłusa z prędkością 20 km/h. Odcinek D jest taki jak odcinek B, zaś odcinek E jak odcinek A. Na odcinkach pokonywanych w kłusie oraz na odcinku E znajdują się zawsze trudne, ryzykowane elementy. Włącznie ze specjalnie zbudowanymi przeszkodami, które trzeba pokonać. Ta część jest najbardziej widowiskowym elementem zawodów dla widzów, a także dla powożących i luzaków, i jest najtrudniejsza. Luzacy siedzą z tyłu pojazdu i przystępują do działania, jeżeli ekipa natrafia na trudności.
Pomagają oni też jako przeciwwaga podczas pokonywania zakrętów.

PRZESZKODY NA TRASIE MARATONU
Przeszkoda powinna składać się z maksymalnie sześciu bramek, oznaczonych literami od A do F oraz czerwoną i białą taśmą. Zawodnik musi wjechać i wyjechać z bramek w porządku alfabetycznym i przejechać pomiędzy czerwoną i białą taśmą tak, aby czerwona znajdowała się po jego prawej tronie. Jeżeli zawodnik potrzebuje więcej niż maksymalnie pięciu minut na pokonanie przeszkody, zostaje wyeliminowany, podobnie dzieje się, jeżeli musi wyprząc jednego lub więcej koni, szukać pomocy od kogoś poza ekipą, jeżeli pokonuje bramkę w niewłaściwym kierunku lub w niewłaściwej kolejności.

PRZEGLĄD WETERYNARYJNY
Podczas maratonu musza się odbyć przynajmniej dwa przeglądy weterynaryjne. Pierwszy odbywa się przed startem do docinka A lub po zakończeniu odinka B. drugi przegląd odbywa się zawsze na mecie.