Zrodzony z pustynnego wiatru

Już za czasów starożytnego starożytność Rzymu znawcy koni cenili rumaki berberyjskie za pożądane w armii cechy jak wytrzymałość ,szybkość,odwaga. To podstawowe cechy konia bojowego.Okazało się ,że koń berberyjski miał jeszcze więcej do zaoferowania. Pomiędzy Marokańczykami a końmi istnieje szczególny związek.Jedna z tamtejszych legend mówi :" Bóg stworzył konia z garści południowego wiatru,aby uhonorować świętych i ukarać wrogów". Konia berberyjskiego od arabskiego odróżnia masywniejsza sylwetka (muskularna), lekko garbonosy profil,spokojny charakter.Konie berberyjskie pojawiły się w Maroku na długo przed końmi arabskimi. Prawdziwy Berber jest niezbyt duży,ale większy od konia arabskiego, ma mocną sylwetkę jak przystało na konia bojowego nie boi się huku wystrzałów i wszelkich innych hałasów.Berbery szybko się uczą,mają niezrównany zmysł orientacji w terenie,doskonale znoszą wahania temperatur tak charakterystyczne dla pustynnych rejonów .Nawet ubogim pożywieniem potrafią zaspokoić głód i wygłądać zadziwiająco dobrze. Ogier berberyjski ze stadniny Mulaja Ismaila zasłynął w Europie w 1730 r.Przywieziony przez bejów z Tunisu w charakterze podarunku dla Ludwika XV .Władca nie potrafił dostrzec pozytywnych walorów w rumaku z dalekiej, pustynnej krainy.Koń został skierowany do ciężkiej pociągowej pracy na ulicach Paryża.W tej nowej i niegodnej roli również dobrze się spisywał,jak przystało na dzielne stworzenie.Na szczęście dla konia i miłośników koni pełnej krwi angielskiej ,Berber "wpadł w oko" pewnemu handlarzowi ,a przy okazji bezapelacyjnie znawcy koni.Handlarz odkupił konia ,aby sprzedać angielskiemu lordowi słynącemu z zamiłowania do koni.Lord Godolphin bo o nim jest mowa nazwał konia Godolphin Barb ,nazwa ta zapewne wiele mówi miłośnikom pełnej krwi angielskiej,ponieważ Godolphin Barb jest jednym z protoplastów tej rasy odnoszącej wspaniałe sukcesy wyścigowe. Potencjał genetyczny koni berberyjskich miał również kolosalny wpływ na powstanie wspaniałych koni andaluzyjskich. Obecnie niezwykle trudno spotkać konia berberyjskiego czystej krwi,są krzyżowane z końmi arabskimi.Podobno tylko nomadyczne plemię Tuaregów "błękitnych ludzi" zachowuje hodowlę tych koni w czystości krwi nie dopuszczając do zanikania charakterystycznych i wyjątkowych cech tych koni .Bo kto w pełni zrozumie ten szczególny dar Boga jakim jest koń? Tylko prawdziwy "błękitny jeździec pustyni" .Dla nomada domem jest miejsce, gdzie poi konia,a wiernymi przyjaciółmi gwiazdy świecące nad pustynią .Aby karmić serce wędrówką potrzebuje niezawodnego towarzysza, takiego ,który podoła trudom wędrówki .Koń berberyjski jest idealnym towarzyszem .szybki jak wiatr- jego ojciec,gorący jak pustynia -jego matka..