Życie bez koni

Czy prawdziwy miłośnik koni może w ogóle przestać myśleć o koniach? Czy zdoła się przestawić na inne myśli? Wątpię. Czasami różnie w życiu się układa. Pasja i zamiłowania muszą ustąpić miejsca codziennym obowiązkom. Z każdym dniem coraz bardziej oddala się od nas zapach końskiej sierści, zapomina się dźwięku stukotu kopyt na padoku, tego uczucia wdrapania się na koński grzbiet. Mimo, że przez większy czas jazda konna jest tylko wspomnieniem przychodzi w końcu taki czas kiedy czara się przelewa i dalej po prostu nie można żyć bez koni. Konie posiadają pewną niewidzialną magnetyczną moc, którą jak ktoś raz poczuje to chyba do końca swoich dni nie będzie mógł żyć bez koni. Co nas przyciąga w tych cudownych stworzeniach? To, że możemy doskonalić swoje umiejętności i poprawić swoją sprawność fizyczną? To, że wiemy co zrobić z wolnym czasem? Wydaje mi się, że to jest skutek, który wychodzi przy okazji. Koń jest zwierzęciem, który nie ukrywa swoich uczuć. Jeśli czegoś się boi okazuje to. Jeśli jest zły nie będzie tego ukrywać. Jak jest znużony i nic mu się nie chce robić to trzeba sporego zaangażowania żeby zmienić tą sytuację. Koń bezpośrednio unaocznia stosunek do nowo poznanego człowieka. Przy tych stworzeniach i my ludzie, często nieświadomie uczymy się i kształtujemy swój charakter. Przy koniach musimy być stanowczy choć delikatni. To my w momencie bycia w siodle decydujemy gdzie i jak chcemy iść. Jest to bezcenna lekcja nabierania pewności siebie, kształtowania charakteru, decydowania za drugą istotę. To po części sprawia, że jak ktoś pokochania konie to może być pewien miłości do końca swoich dni. Mimo, że nie można dotknąć jego grzywy to zamykając oczy wraca się do najcudowniejszych chwil, których nic nie zmyje.