Reklama
Było sobie źrebię - cz. III: ostatnia?
Tak więc, gdy wiedziałam już, gdzie zamieszkuje mój były podopieczny, podjęłam starania, by pojechać w to miejsce na dłużej. Rodziców nietrudno było namówić na dwutygodniowy pobyt w SKR, tak więc zaczęłam odliczać dni do wyjazdu, w sercu żywiąc nadzieję, że dane mi będzie chociaż na chwilkę zasiąść na grzbiecie drogiego rudzielca.
Nerwowo przeczesałam wzrokiem listę jeźdźców i koni na pierwszą jazdę… Jest! Przypisano mi Ergo, jak się okazało z czystego przypadku, chociaż ja osobiście wolałabym nazwać to zrządzeniem losu… lub przeznaczeniem :)
Słyszałam wiele: Ergo to mały diabeł, uparciuch, wredny… jednak nie odstręczało mnie to, wręcz przeciwnie, moja ekscytacja wzrastała z minuty na minutę. Przy czyszczeniu stał spokojnie, trącał mnie chrapami i mrugał swymi dużymi, wyrazistymi oczami z niekłamanym znudzeniem. Każdy ruch szczotką przybliżał mnie do niego, zaczynałam czuć się jak dawniej, kiedy to czyszczenie było dla nas obojga codzienną rutyną. Już wtedy poczułam się szczęśliwa, a najlepsze miało dopiero nastąpić! Wprowadziłam go na maneż i tak, wreszcie mogłam go dosiąść! W oczach zaperliły mi się łzy szczęścia, jednak starłam je szybko i dołączyliśmy do zastępu. Jazda przebiegła bardzo pomyślnie, ku zdziwieniu wszystkich, łącznie z instruktorką. Zagalopowania i małe skoki także wychodziły, chociaż może w nienajlepszym stylu. Podobno Ergo chodził pode mną zadziwiająco dobrze. Byłam szczęśliwa i dumna z mojego kasztanka, który okazał się konikiem grzecznym i kochanym, choć rzeczywiście upartym i troszkę leniwym.
Od tamtej pory ja i Ergo każdy dzień spędzaliśmy razem. Wiele czasu spędzałam w jego boksie, czyszcząc go i pielęgnując. Wszyscy obozowicze zaczęli utożsamiać mnie z małym rudym uparciuchem, na którym jeździłam, przestało ich dziwić to, że zamiast bawić się na dyskotece, siedzę z nim w boksie, patrząc, po prostu patrząc, całą sobą chłonąc jego widok, jakby można było się nim nasycić. To były cudowne dwa tygodnie, których nigdy nie zapomnę. Każdy dzień przynosił nowe radości, takie jak wspólna kąpiel w jeziorze, udane zagalopowanie, pierwszy (jego i mój) doublebarre, mini zawody. Niestety, jak mówi stare powiedzenie – wszystko co dobre szybko się kończy.
Obóz dobiegł końca, zapisał się w mojej pamięci wyjątkowym wspomnieniami, a najbardziej wyjątkowym z nich jest możliwość pracy z Ergo. Nic nie może równać się radości, jaką daje świadomość, że marzenia czasem się spełniają. Być może nie tak, jakbyśmy chcieli, ale warto wierzyć… wierzyć i czekać. Bo małe szczęścia dopadają nas w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki temu takie chwile są magiczne :)
Na tym mogłabym zakończyć tą historię… na razie ;) Bo przed nami całe, długie życie i myślę, że jeszcze nie raz dane mi będzie zasiąść na grzbiecie Ergo i pogalopować przed siebie. RAZEM. Bo tak właśnie powinien wyglądać happy end!
Nerwowo przeczesałam wzrokiem listę jeźdźców i koni na pierwszą jazdę… Jest! Przypisano mi Ergo, jak się okazało z czystego przypadku, chociaż ja osobiście wolałabym nazwać to zrządzeniem losu… lub przeznaczeniem :)
Słyszałam wiele: Ergo to mały diabeł, uparciuch, wredny… jednak nie odstręczało mnie to, wręcz przeciwnie, moja ekscytacja wzrastała z minuty na minutę. Przy czyszczeniu stał spokojnie, trącał mnie chrapami i mrugał swymi dużymi, wyrazistymi oczami z niekłamanym znudzeniem. Każdy ruch szczotką przybliżał mnie do niego, zaczynałam czuć się jak dawniej, kiedy to czyszczenie było dla nas obojga codzienną rutyną. Już wtedy poczułam się szczęśliwa, a najlepsze miało dopiero nastąpić! Wprowadziłam go na maneż i tak, wreszcie mogłam go dosiąść! W oczach zaperliły mi się łzy szczęścia, jednak starłam je szybko i dołączyliśmy do zastępu. Jazda przebiegła bardzo pomyślnie, ku zdziwieniu wszystkich, łącznie z instruktorką. Zagalopowania i małe skoki także wychodziły, chociaż może w nienajlepszym stylu. Podobno Ergo chodził pode mną zadziwiająco dobrze. Byłam szczęśliwa i dumna z mojego kasztanka, który okazał się konikiem grzecznym i kochanym, choć rzeczywiście upartym i troszkę leniwym.
Od tamtej pory ja i Ergo każdy dzień spędzaliśmy razem. Wiele czasu spędzałam w jego boksie, czyszcząc go i pielęgnując. Wszyscy obozowicze zaczęli utożsamiać mnie z małym rudym uparciuchem, na którym jeździłam, przestało ich dziwić to, że zamiast bawić się na dyskotece, siedzę z nim w boksie, patrząc, po prostu patrząc, całą sobą chłonąc jego widok, jakby można było się nim nasycić. To były cudowne dwa tygodnie, których nigdy nie zapomnę. Każdy dzień przynosił nowe radości, takie jak wspólna kąpiel w jeziorze, udane zagalopowanie, pierwszy (jego i mój) doublebarre, mini zawody. Niestety, jak mówi stare powiedzenie – wszystko co dobre szybko się kończy.
Obóz dobiegł końca, zapisał się w mojej pamięci wyjątkowym wspomnieniami, a najbardziej wyjątkowym z nich jest możliwość pracy z Ergo. Nic nie może równać się radości, jaką daje świadomość, że marzenia czasem się spełniają. Być może nie tak, jakbyśmy chcieli, ale warto wierzyć… wierzyć i czekać. Bo małe szczęścia dopadają nas w najmniej spodziewanych momentach. Dzięki temu takie chwile są magiczne :)
Na tym mogłabym zakończyć tą historię… na razie ;) Bo przed nami całe, długie życie i myślę, że jeszcze nie raz dane mi będzie zasiąść na grzbiecie Ergo i pogalopować przed siebie. RAZEM. Bo tak właśnie powinien wyglądać happy end!
Reklama
Komentarze opinie
Podziel się swoją opinią
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze
-
Reklama
-
2010-08-04 21:58:29Świetnie Anno, przecież można było się spodziewać że będzie ładniechodził ! Przecież to twój wychowanek ;** hehe
odpowiedz -
2010-08-04 13:59:31brak słów...
odpowiedz -
2010-08-03 20:24:19
Ta opowieść !! Nie wiem co powiedzieć ! Nigdy takiej pięknej opowieśći nie słyszałam . :)
odpowiedz -
Reklama
-
2010-08-03 14:15:09super:)pięknie:)tak zgadzam się z opinią że musisz napisać książkę:)życzę więcej wspaniałych spotkań z Egro:)
odpowiedz -
2010-08-03 09:53:04
Wzruszająca historia ! :)Coś wspaniałego ! Pozdrawiam
odpowiedz -
2010-08-03 00:25:00Nie wiem co mam napisać po prostu piękne cudowne aż mi się łza zakręciła w oku :)
odpowiedz -
2010-08-02 19:53:15Ja wzruszylam sie do łez czytając całą tą historie, jak dla mnie to właśnie jest happy end :) Ta historia powinna pokazać sie jeszcze gdzies :) Koniecznie zdaj relacje z kolejnych odwiedzin u Ergo... a tak poza tym to masz talent do pisania w krótkim tekście zawarłaś tyle emocji ze czasem aż serce peka :) Podziwiam, i życzę częstrzej współpracy z Ergo :)
odpowiedz -
2010-08-02 18:00:25Napisz jeszcze jedną część ! :DBo to aż chce się czytać. :)
odpowiedz -
2010-08-02 17:59:34
Ta opowieść jest magiczna !Musisz napisać książkę ! :)Te dwa tygodnie musiały ci zlecieć naprawdę bardzo szybko, prawda? Fajnie, że w życiu są takie chwile jak ty miałaś z ukochanym Ergo. :)
odpowiedz -
2010-08-02 16:16:07piekna i wzruszajaca historia naprawde ciesze cie razme z tb ze moglas zobaczyc znowu swojego ukochanego Ergo :)swietne!!!
odpowiedz -
2010-08-02 14:16:46
Piękne ;]Naprawdę wzruszająca opowieść! : D : D
odpowiedz -
2010-08-02 11:46:49Nie wiem co napisać!Po prostu.. nie wiem .. ślicznie, cudownie, pięknie? No to może - cieszę się, że odnalazłaś swojego rumaka ;)
odpowiedz
Reklama
Reklama
Reklama
Wideo galopuje.pl
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Najnowsze wiadomości
- 27/05 30 milionów złotych na elektryczne busy przyniesie ulgę koniom z Morskiego Oka
- 11/12 Patryk Fularczyk zwycięzcą CAVALIADA Driving Tour 2025
- 03/12 Nowa kategoria wiekowa U25 w WKKW
- 28/11 Przypadki Herpeswirusa Koni (EHV) na Śląsku – zaostrzone środki bezpieczeństwa
- 27/11 FEI łagodzi zasady dotyczące krwi u koni w skokach – co się zmienia od 2026
- 26/11 Jak wybrać odpowiedni kantar?
- 14/11 Mściwoj Kiecoń zwycięzcą Finału Średniej Rundy Perlage CAVALIADA Tour w Warszawie
- 06/11 CSI5*-W Lyon
- 06/11 CAVALIADA TOUR - zapowiedź
- 06/11 Ogłowie - poradnik
- 02/10 Warsztaty jeździeckie z Katarzyną Milczarek – podnieś poziom swojej jazdy!
- 25/09 Trening ujeżdżeniowy dla skoczka
- 23/09 Baborówko Driving Show 2025
- 11/09 Wywiad z dietetykiem koni - Katarzyną Basińską
- 10/09 Zawody Regionalne i Towarzyskie w Ujeżdżeniu Toporzysko 2025
- 29/08 Historyczny sukces Polski na Mistrzostwach Europy Seniorów w Ujeżdżeniu – Crozet 2025!
- 28/08 XXVII Jeździeckie Mistrzostwa Gwiazd Art Cup 2025
- 27/08 Koń uwięziony w studni w Szumince
- 26/08 VI Otwarty Czempionat Źrebiąt i Koni Ras Szlachetnych Radzionków 2025
- 22/08 Jagoda Karpińska i Piotr Mazurek o powożeniu zaprzęgami w programie Pytanie na Śniadanie TVP2
Świetnie Anno, przecież można było się spodziewać że będzie ładniechodził ! Przecież to twój wychowanek ;** hehe
brak słów...
Ta opowieść !! Nie wiem co powiedzieć ! Nigdy takiej pięknej opowieśći nie słyszałam . :)