Krótka historia przyjaźni

Chciałabym opowiedzieć Wam o najważniejszym koniu w moim życiu :) Ja i ona spotkałyśmy się właściwie przypadkiem. Kiedy ją po raz pierwszy ujrzałam, nie spodziewałam się, że w przyszłości połączy nas coś wyjątkowego.

Nazywa się Barbi. Imię, zdaje się, idealnie pasujące do jej długiej, blond grzywy i sierści barwy kasztanów. Z początku wydawało mi się śmieszne, lecz teraz nie wyobrażam sobie, by mogła nazywać się inaczej. Jest wyjątkowa. Ba, każdy jeździec mówi tak o swoim podopiecznym… Ale ona naprawdę różni się od pozostałych koni! Razem możemy… Wiecie co? Lepiej zacznę od początku.

Gdy się poznałyśmy była koniem prywatnym, nie szkółkowym. Zobaczyłam ją na padoku – była słodka, urocza i bardzo dziewczęca, a przy tym zabawna i tryskająca młodzieńczą świeżością. W jej oczach tliły się… tlą się do dziś, ogniki szaleństwa, humoru i przekory. Urzekła mnie od pierwszego spojrzenia. Postanowiłam porozmawiać o niej z jej właścicielami. Liczyłam, że potrzebują kogoś do opieki nad swoim koniem. I tak właśnie było! Umowa polegała na tym, że za ogólną pomoc przy koniu i w sprzątaniu boksu będę mogła jeździć na blond klaczy. Byłam bardzo szczęśliwa i podekscytowana!
W ten sposób zaczęła się nasza wspólna przygoda. Z początku nie dogadywałyśmy się tak, jak należy. Barbi miała swój własny pomysł na życie, nie chciała współpracować, okazała się nieco uparta i przekorna. Mimo wszystko była jednak urocza, pocieszna i pełna optymizmu, który przechodził również na mnie. Stopniowo dogadywałyśmy się coraz lepiej – łatwiej było mi zachęcić ją do pracy, ona chętniej wykonywała moje polecenia. Jeździłyśmy na padoku i w tereny, chodziłyśmy na spacery, spędzałyśmy razem bardzo dużo czasu. Mogłybyśmy tak trwać wiecznie… mogłybyśmy. Niestety, pewnego dnia dostałam telefon, że Barbi została sprzedana.

Dni bez niej dłużyły mi się w nieskończoność, nie miałam czym wypełnić pustki, która mi po niej została. Przetrząsałam okoliczne miasteczka i wsie w poszukiwaniu „mojej” blondynki. Traciłam już nadzieję, gdy po pół roku… odnalazłam ją! Mieszkała w miejscu, gdzie przysłowiowy „diabeł mówi dobranoc”, z dala od cywilizacji. Miała wspaniały dom, piękne, olbrzymie pastwisko i własny strumień. Cieszyłam się, że tak dobrze trafiła na nowego właściciela. Postanowiłam podjąć jeszcze jedną próbę… rozmowa z właścicielem okazała się najlepszą rzeczą, jaką mogłam zrobić! Był on bardzo przychylny mnie i temu, że chciałabym mieć znów możliwość pracowania z Barbi. Udało się!

Od tej rozmowy minęły już dwa lata. Po tak długiej przerwie z początku nam się nie układało, Barbi okazała się trochę zdziczała, nie pozwalała założyć sobie ogłowia, dotykać się w niektórych miejscach i odmawiała współpracy. Żywię jednak nadzieję, że poznała mnie jako swoją dawną opiekunkę, ponieważ szybko zaufała mi na tyle, bym mogła pracować z nią już bez żadnych przeszkód. Po dwóch latach wydaje mi się, że znam ją na wylot. Barbi jest dla mnie wspaniałą przyjaciółką, jedyną w swoim rodzaju i niezastąpioną. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym istnieć bez niej. Tylko razem z nią czuję się w pełni szczęśliwa, ona daje mi powód, by starać się i dążyć do perfekcji. Obyśmy mogły być razem jak najdłużej!

Krótki film na YT z naszym udziałem, niech on będzie podsumowaniem:
http://www.youtube.com/watch?v=vkYLnou4N8Y