Nie taki ogier straszny jak go malują

Kiedy odwiedzamy najróżniejsze wystawy, czy zawody możemy zauważyć, że to do ogierów przywiązuje się najwięcej uwagi. Co jest w nich takiego? Może to ich sprężysty, odważny ruch, a może dzikie rżenie?
Najczęstsze cech, którymi odznaczają się ogiery to gorący temperament i indywidualność. W codziennej pracy z człowiekiem są niezwykle inteligentne, odważne i odznaczają się hartem ducha. To poprostu konie, które potrzebują silnego przywódcy. Nie chodzi tu o osobę, która często je bije, czy karze, ale o taką, która będzie potrafiła zdobyć ich szacunek i stać się dla nich autorytetem.
Pomimo tego, jak dużo wymieniłam ich zalet, nadal uważa się je za zwierzęta niezrównoważone, nierzewidywalne i robiące ogromny harmider. Część osób uważa też, że ogiery są niebezpieczne i agresywne. Szczególny problem jest wtedy, kiedy poszukujemy odpowiedniego hotelu dla neszego rumaka. W wielu z nich poprostu nie przyjmują ogierów. Oczywiście to nie wszystkie zarzucane rzeczy ogierom. W czym jest problem? Czemu jedni żywią taką nienawiść do tych piekła rodem zwierząt, a inni dażą je niepojętą miłością? Problem leży w swoim stałym miejscu, mianowicie w niewiedzy człowieka.
Jak już zauważyłam ogiery są niezwykle inteligentne i potrafią skojarzyć niektóre rzeczy. Mając doczynienia z młodym ogierkiem możemy nie zauważać nic "podejrzanego" w jego zachowanie, jednak z biegiem czasu może się to zmieniać. Zacznie się od lekkiego przyszczypywania, wyczyścić. Nie mamy pojęcia jak go "nawrócić", a wreszcie, gdy jesteśmy już do końca zniechęceni pytamy siebie : czy jesteśmy pewni, że to właśnie ogiera chcemy mieć?
Pamiętajmy, że jeśli chcemy mieć ogiera musimy wiedzieć w jakim stopniu miał on doczynienia z człowiekiem. U starszych ososbników bardzo ciężko będzie zlikwidować złe zachowania. Porozmawiajmy o podstwach.
Gdy ogiey są młode należy je wypuszczać na padok z towarzystwem, co zapewni mu odpowiedni rozwój psychiczny i fizyczny. Spełnia on w swoim czasie rolę końskiego przedszkola. Następnie oseparowuje się klacze i ogierki puszcza na oddzielny padok, zby mogły spokojnie prowadzić lekkie bijatyki związane z wiekiem dojrzewania. Ułatwi to nam późniejszą pracę z takim koniem. Oczywiście nie wykluczamy roli właściciela, który powinien codziennie czyścić wierzchowca, zakładać mu kantar, brać nogi i uczyć chodzenia na uwiązie. "Młodzież" powinna to znać, a szczególnie młodziutkie ogierki. Na tym buduje się fundament przyjaźni i zaufania.
Kiedy ogier jest już dorosły oddziela się go od stada, co utrudnia zapewnienie mu wystarczającej ilości ruchu. Jeśli nie możemy zapewnić mu oddzielnego padoku, powinna starczyć niezryta ujeżdżalnia, lub okólnik. Nie powinno się go zamykać w boksie, gdyż gromadzi on wtedy energię i zamienia ją w agresję. Lepiej pozwolić mu pobiagać po ujeżdżalni, czy padoku i wyładować się. W tym czasie powinniśmy umacnieć nasz "fundamenty" i przypominać mu o wszystkim, czego go nauczyliśmy.
U koni, a szczególnie w przypadku ogierów nawet zwykła czynność jakk czyszczenie czy prowadzenie jest nauką jak powinien zachowywać się w naszej obecności. Nie możemy pozwalać mu na zachowania, które będą drogą do zdobycia przywództwa. Musimy uważać na to żeby nie ciągnął nas podczas prowadzeniai nie przygniatał, gdy go czyścimy. Nie może on też wierzgać gdy go głaszczemy, podgryzać, gdy trzymamy kopyta, czy odwracać się przodem do nas gdy go lonżujemy. Uczy się wtedy, że jesteśmy słabsi od niego.
Oczywiście zdarzają się niebezpieczne i agresywne ogiery, ale wtedy najlepszym wyjściem jest kastracja, bo jeśli mimo naszej pracy i treningu koń będzie zachowywał się nieodpowiednio dalsze przebywanie z nim może się okazać nawet narażeniem życia.