Sprzęt do lonżowania konia

Lonżowanie przynosi wiele korzyści. Przyzwyczaja młodego konia, do pracy i siodła, szkoli konia bez obciążenia wagą jeźdźca, rozluźnia przed treningiem, pomaga w szkoleniu koni z wadami budowy, przyzwyczaja wierzchowca do wysokiego ustawienia.
Wyposażenie lonżującego:
-lonża- mocna lina o długości ok.8m. Powinna być wykonana z nieparzącego materiału i wyposażona w pętlę bezpieczeństwa na końcu, mocny karabińczyk (najlepiej kuty) i krętlik zapobiegający skręcaniu lonży.
-bat- powinien być długi- ok.2 metrowy, lekki i dobrze wywarzony. Bicz powinien mieć 2-3 metry. Lonżujący powinien w każdej chwili umieć dosięgnąć konia batem. Lonżowanie bez odpowiednio długiego bata jest jak jazda bez pomocy aktywizujących!
-mocne buty .
Dobrze jest też założyć rękawiczki. Lonża aż tak się nie ślizga a dłoń jest chroniona przed oparzeniami.
Wyposażenie konia:
-ogłowie i kawecan- kawecan to specjalny rodzaj kantara, nakładanego na ogłowie wędzidłowe, bez nachrapnika. Kawecan posiada metalowe jarzmo działające na nos. Na jarzmie znajdują się pierścienie. Na szczycie do mocowania lonży i po bokach do mocowania np. wypinaczy.
-pas do lonżowania- to pas leżący na kłębie, zapinany podobnie jak popręg. Ma wiele pierścieni na różnej wysokości.
Wodze pomocnicze.
Podczas lonżowania używa się wielu wodzy pomocniczych. Mają one różne zastosowanie i przynoszą różne efekty. Jeździec powinien znać ich sposób działania, przed ich zastosowaniem!
WYPINACZE
Dwa wąskie pasy ze skóry, lub taśmy. Na jednym końcu mają sprzączki do regulowania długości, a na drugim karabinki.
Co do wypinaczy z gumowymi wstawkami zdania są podzielone. Z jednej strony mogą one nauczyć konia napierania na ustępujące wędzidło (w konsekwencji wieszanie się na wędzidle podczas jazdy), a z drugiej są pomocne w łapaniu równowagi i koń podczas np. potknięcia się nie doznaje większego bólu spowodowanego szarpnięciem.
Wypinacze mocuje się do kółek wędzidłowych i do pasa do lonżowania, na różnej wysokości. Najbardziej optymalną wysokością jest odległość na szerokość dłoni od stawu barkowego. Niskie wypięcie powoduje cofanie głowy a wysokie (stosowane po rozgrzaniu konia!) powoduje uzyskanie wyższego ustawienia. Trzeba uważać, aby koń nigdy nie miał głowy poza pionem!
Ogólnie wypinacze mają za zadanie ustawić głowę i szyję konia we właściwej pozycji. Następuje zebranie i zaokrąglenie grzbietu.

WYPINACZ PODWÓJNY (WODZA PRZEWLEKANA)
Jest bardzo często używany do lonżowania. Posiada z obu stron pętelki z regulacją.
Dolna pętla powinna być zamocowana na wysokości stawu barkowego. Górna ok. 3 szerokości dłoni powyżej. Kiedy koń się rozluźni- opuści głowę do przodu i w dół, wodzę należy przepiąć niżej.
Gdy pracujemy nad zebraniem wodze można przepiąć wyżej.
Tego typu wodze utrzymują szyję we właściwej pozycji i boczne prowadzenie.

WYPINACZ TRÓJKĄTNY
Zapinany jest pomiędzy przednimi nogami i na pasie do lonżowania. Powoduje niższe ustawienie i opuszczanie głowy w dół.
Jak w przypadku każdej wodzy pomocniczej wypinacz trójkątny ma swoich zwolenników i przeciwników. Przeciwnicy uważają, że powoduje on wieszanie się na przodzie, za głębokie ustawianie się, nie pozwala na znalezienie stałego kontaktu.
Zwolennicy twierdzą, że wypinacz trójkątny pozwala koniowi prawidłowo pracować mięśniami grzbietu, przez opuszczenie głowy, oraz chodzenie „od zadu” (czyli mocniejsze podstawianie tylnych nóg).
CHAMBON
Działa na pysk, policzki i potylicę, gdy koń próbuje podnieść głowę. Prowokuje konia do opuszczenia głowy, uwypukla grzbiet, uwydatnia chody. Jednak nie ogranicza ruchów na boki i uniemożliwia wejście na wędzidło. Dlatego często stosuje się go z wypinaczami.
Czambon składa się z pasa mocowanego do popręgu pasa do lonżowania między przednimi nogami i elastycznej linki przechodzącej przez potylicę do wędzidła.
GOGUE
Jest inną wersją czambonu. Wzmacnia działanie na linii pierśpotylicapysk.
Od czambonu różni się tym, że linka przechodząca przez potylicę i wędzidło jest zapinana do pierścienia na pasie wychodzącym od popręgu.

WODZE PESSOA
W tym przypadku zdania również są podzielone. Jednak chyba więcej jest przeciwników niż zwolenników. Przeciwnicy twierdzą, że stosowanie tych wodzy jest bardzo brutalne. Powoduje podstawienie zadu, przez „piłowanie” pyska konia (tylnie nogi wprawiają wodze w ruch „prawa-lewa”) i koń ustępuje od bólu. Zwolennicy mówią, że wodze pessoa świetnie ustawiają konia.
Wodze pessoa mają skomplikowana budowę. Składają się z systemu bloczków, linek i pasa zakładanego pod ogonem.

Jeśli nie dysponujemy wypinaczami w ostateczności możemy używać wodzy. Trzeba ją skrócić do odpowiedniej długości.

Błędy w lonżowaniu:
Stała i nie zmieniana długość wypinaczy przez cały trening
Lonżowanie bez bata
Lonżowanie konia, na tak długiej lonży, że nie dosięgamy go batem
Nieznajomość zastosowania i działania wodzy pomocniczych
Niewłaściwe dopasowanie i założenie wodzy pomocniczych.