Siodło westernowe - wrażenia.

Pewnego razu pojechałam do stajni i chciałam się przekonać, jak to jest w siodle westernowym. Opisuję z punktu widzenia osoby, która nie miała okazji nigdy wcześniej wypróbować takiego siodła, a główny styl to około 70% klasyk. Najpierw kilka informacji, aby każdy mógł sobie to lepiej wyobrazić.
Siodło westernowe jest głębsze od innych i ma wysokie łęki. Z przodu posiada tzw. horn (z ang. róg), którego można się schwycić podczas wykonywania gwałtownych manewrów, a w konkurencjach służy do przywiązania liny. Siodła tego rodzaju (westernowe) są często ozdabiane.
Podczas stępowania cały czas odczuwałam, jakbym źle trzymała stopę w strzemieniu ale nie dało się tego poprawić. Poza tym siodło wydawało się bardzo wygodne. Gorzej po zakłusowaniu. Siodło typu westernowego nie posiada poduszek kolanowych, więc łydki przesuwają się do przodu. Noga jest praktycznie wyprostowana. Z równowagą nie było większego problemu ale potrzebowałam chwilę, żeby się przyzwyczaić do tego siodła.
Kolejną czynnością było zagalopowanie. Jechałam na koniu, na którym było się trzeba postarać, aby do czegoś dojść, a dość trudne były wszelkie operacje do których było trzeba wykorzystywać przede wszystkim łydki. Po chwili udało się nam dojść do celu.
To była chyba najtrudniejsza część tej jazdy. A dokładniej dosiad i utrzymanie galopu. Jak już wcześniej wspomniałam - siodła westernowe są głębsze od tych "klasycznych" i nie posiadają poduszek kolanowych. Mogę ująć to w jednym zdaniu: "Czułam się jak worek ziemniaków".

Co myślę o siodle westernowym?
Uważam, że było to świetne doświadczenie, uwielbiam próbować nowych rzeczy, lecz jakbym miała wybierać pomiędzy którymś z siodeł tradycyjnych, a westernowym raczej zdecydowałabym się na to pierwsze. Chyba po prostu jest to kwestia przyzwyczajenia. Jednak jazdę uważam za udaną! :)