Stukot końskich kopyt mnie uspokaja, oddech pozwala nieco oderwać się od świata. W nieprzewidywalności, sile i dzikości koni jest ukryta niesłychana szczerość i prostota. Praca z końmi przynosi mi radość i ukojenie, staram się je zrozumieć, ale jako zwierzęta, nie sztucznie wykreowane przez człowieka, jego ideologię i jego definicję krzywdy twory. Ważę swoją reakcję stosownie do zachowania konia i popieram raczej klasyczne metody, wierząc, że najwyższym dobrem, jakie powinniśmy ofiarować koniom jest zachowanie i uszanowanie jego prawdziwej natury, nie upodabniając jej na siłę do natury człowieka i traktując go stosownie do jego siły, pozwalając jak najbardziej zrozumieć nasze oczekiwania, polecania i intencje, pozostając jednak osobnikiem dominującym nad nim w hierarchii natury i wymagającym okazania wynikającego z tego szacunku i uległości.
Największą dla mnie przyjemnością zawsze będzie ciężar końskiego łba, który usilnie domaga się pieszczot, opierając się na moim barku :)
